اندیشکده استراتفور نوشت: گاز طبیعی به‌عنوان یک اهرم نفوذ در سراسر اروپا، یک کالای مهم تجاری در مجموعه راهبردهای مسکو برای دست یافتن به هدف است.
انتظار می‌رود تقاضای جهانی برای منابع انرژی جایگزین فزونی یابد، اما قدرت‌های هسته‌‌ای غربی و آسیایی نتوانسته‌اند در‌ ‌این زمینه سرمایه‌گذاری کنند، زیرا ترکیبی از نیروهای بازار، تغییرات پی‌درپی سیاسی و افکار منفی اجتماعی جریان را در بسیاری از قدرت‌های سنتی علیه هسته‌‌ای چرخانده است.
بااین‌حال روسیه در چند سال اخیر به دنبال گسترش راهبرد صادرات انرژی هسته‌‌ای خود و حفظ نفوذ سیاسی بر صحنه جهانی در خارج از بخش‌های نفت و گاز طبیعی بوده است.
تصویب قراردادها توسط «شورای دولتی مصر» با «شرکت انرژی اتمی ‌دولتی روسیه» در اوایل ماه جاری، همراه با دیدار احتمالی رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین از قاهره، راهبرد مزبور را به خط مقدم بازگرداند.
درحالی‌که شرکت‌های انرژی هسته‌‌ای در سایر نقاط جهان در کشمکش هستند، روسیه بزرگ‌ترین بازیگر در صحنه جهانی گشته است.
دفتر سفارش‌های شرکت مزبور با شرایط سرمایه‌گذاری و قراردادی جذاب حمایت می‌شود. روسیه برخلاف رهبران غربی به‌جای تمرکز بر رآکتورهای پیشرفته هسته‌‌ای یا استاندارد، به راه‌حل‌های پایان-تا-پایان و ازجمله دفع زباله روی آورده است.
موضع اصلی و جهانی مسکو ضمانت شده و بدون محدودیت نیست. درحالی‌که روسیه به‌اندازه دیگر بازیگران عمده، به‌ویژه در جهان درحال‌توسعه، از سوی نیروهای بازار کنترل نمی‌شود، برنامه ملی چین هنوز به‌طورجدی وجود ندارد، اما چرخش آشکار آرژانتین از روسیه به سمت چین در آخرین پروژه هسته‌‌ای خود شاید نشان‌دهنده آن است که رقابت با مسکو نزدیک‌تر می‌شود.