والری مارسل در این پژوهش که اندیشکده انگلیسی چتم هاوس منتشر کرد، نوشت: موارد زیر توصیه های متنوع این دستورالعمل درباره این چالش هاست:

• در حالیکه بهترین رویه بین المللی ممکن است مناسب تولید کنندگان نوظهور نباشد، اما هدف آنها باید مبتنی بر فعالیت مناسب بر حسب زمینه های ملی، اقدام موثر برای دستیابی به نتایج سریع و فعالیت بهتر برای بهبود تدریجی حکمرانی باشد.
• در راستای جذب با صلاحیت ترین شرکت های نفتی به یک کشور، دولت میزبان می بایست در اطلاعات زمین شناختی سرمایه گذاری کرده، معیارهای خود را ارتقا بخشد و در نهایت شفافیت را تضمین نماید. همچنین، دولت باید برای موفقیت برنامه ریزی کرده و پیامدهای کشف هیدروکربن را در نظامنامه مالیاتی خود پیش بینی نماید.
• صدور مجوز، سازوکار کلیدی است که از طریق آن دولت می تواند درآمدها را از همان ابتدا کسب کند و منافع ملی را در طولانی مدت افزایش دهد. همچنین دولت باید از عدم پیچیدگی مذاکرات ساختار مالیات اطمینان حاصل کند تا سوء تفاهمی با شرکت‌های نفتی پیش نیاید.
• دولت و بخش صنعتی بایستی ارتباط خود را با جوامع تاثیرپذیر حفظ نماید تا خواسته ها و انتظارات محلی را در مورد بخش نفت و گاز مدیریت و اعتماد آنها را جلب نماید.
• در کشورهای تولید کننده نوظهور، ممکن است که بودجه به اندازه کافی نباشد و جدول زمانی نیز برای ظرفیت سازی کوتاه باشد. در چنین موردی، باید بر استفاده مکرر از پتانسیل ها و ظرفیت های محلی تمرکز نمود.
• مشارکت جدی سازمان های ملی در توسعه منابع، هدف اصلی بسیاری از تولیدکنندگان نوظهور است. برای تحقق این هدف ظرفیت هایی لازم است و این دستورالعمل آزمونی است برای اینکه این ظرفیت کجا و چگونه ایجاد می شود.
• ارتقاء و بهبود اداره بخش نفت و گاز ملی، به تولیدکنندگان نوظهور امکان می دهد تا مسئولیت‌پذیری خود را افزایش دهند. در این خصوص، باید همزمان با اثبات منابع، بر ایجاد ظرفیت در کنترل و توازن تمرکز نمود.