باوجود تلاش‌های فشرده و همه‌جانبه رژیم صهیونیستی برای عضویت ناظر در اتحادیه آفریقا، دولت‌های آفریقایی به‌اتفاق آرا از پذیرش این عضویت خودداری کردند و آنچه را که کمیساریای اتحادیه آفریقا پیش‌ازاین در یک اقدام نسنجیده و بدون نظر نگرفتن آرای کشورهای عضو آن را پذیرفته بود، رد کردند.

عوامل مختلفی دست‌به‌دست هم داد و رژیم صهیونیستی را که می‌کوشید تا بعد از شکست فضاحت‌بار طرح جنجالی «معامله قرن»، ورود به اتحادیه آفریقا را یک موفقیت بزرگ عنوان کند با رویدادی غیرمنتظره مواجه کرد؛ به‌ویژه آنکه در این عرصه این ملت‌های آفریقایی بودند که با اثرگذاری غیرمستقیم خود چنین شکست خفت باری را به رژیم صهیونیستی تحمیل کردند.

اگرچه در این رابطه نام کشور الجزایر و یازده کشور دیگر به‌عنوان عامل اصلی این رویداد به میان آمد، لیکن این افکار عمومی ملت‌های آفریقایی بود که در تحقق اجماع در خصوص رد عضویت رژیم صهیونیستی نقش ایفا کرد.

ملت‌های جنوب آفریقا که عمدتاً سیاه‌پوست هستند رژیم صهیونیستی را مشابه رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی به شمار می‌آورند؛ چراکه این رژیم بر اساس نگرش‌های صهیونیستی، مردم فلسطین را نژاد پست‌تر و بنی‌اسرائیل را نژاد برتر توصیف می‌کند.

ازاین‌جهت آن‌ها بارها از رژیم صهیونیستی خواسته‌اند که همچون آفریقای جنوبی به سیاست‌های تبعیض‌نژادی و طایفه‌ای در فلسطین پایان دهد، اما ملت‌های شمال آفریقا که اغلب مسلمان هستند از زاویه نگرش اسلامی بر ضرورت حمایت از برادران و خواهران فلسطینی تأکید دارند و آنچه را که در فلسطین اشغالی علیه فلسطینیان روا داشته می‌شود ظلمی مضاعف به برادران و خواهران خود می‌دانند.

این در حالی است که همه ملت‌های آفریقایی بنا به تجارب گذشته استعماری در آفریقا هرگونه اشغال سرزمینی را اقدامی غیرقابل‌بخشش و رژیم صهیونیستی را از این لحاظ در پست‌ترین مرتبه قرار می‌دهند.

بدین ترتیب می‌توان گفت آنچه دولت‌های آفریقایی در اجلاس اتحادیه آفریقا بدان رأی دادند درواقع برآیند گرایش‌های مردمی و منبعث از افکار عمومی آفریقا است که این دولت‌ها به‌عناوین‌مختلف ناگزیر به رعایت آن هستند.

این در حالی است که رژیم صهیونیستی اهداف مختلف و بسیار مهمی را در کوشش‌های خود برای عضویت ناظر در اتحادیه آفریقا دنبال می‌کرد که اولین و مهم‌ترین آن‌ها کوشش برای خروج از انزوا و تثبیت موقعیت این رژیم به‌عنوان یک نظام سیاسی مشروع است، همچنانکه رژیم صهیونیستی در سال‌های اخیر تلاش کرده تا ضمن عادی‌سازی روابط با برخی کشورهای عربی این‌گونه وانمود کند که نه‌تنها به مسئله فلسطین پایان داده شده، بلکه رژیم صهیونیستی به‌عنوان یک واقعیت موجود از سوی همه دولت‌ها پذیرفته شده است.

از طرف دیگر این پروژه عادی‌سازی روابط با دو کشور عربی که درعین‌حال آفریقایی هستند، یعنی سودان و مغرب با مخالفت‌های زیاد مردمی روبرو شده و نیازمند سلسله تلاش‌های تبلیغاتی دیگری است تا به‌عنوان امری عادی تلقی شود. درنتیجه هدف رژیم صهیونیستی از تلاش برای عضویت در اتحادیه آفریقا قدری فراتر از تثبیت موقعیت این رژیم و کوششی ضروری برای تکمیل پروژه عادی‌سازی روابط با مغرب و سودان به شمار می‌رفت؛ به‌عبارت‌دیگر چنانکه عضویت رژیم صهیونیستی در اتحادیه آفریقا موردپذیرش دولت‌ها قرار می‌گرفت دولت‌های مغرب و سودان قاعدتاً از این لحاظ مشکلات کمتری با ملت‌هایشان داشتند.

ازجمله اهداف دیگر تل‌آویو، کسب مجوز برای ورود به عرصه اقتصاد به‌ویژه ورود به عرصه فعالیت‌های معدنی در کشورهایی است که بیشترین الماس و طلای جهان و همچنین فلزات گران‌بها را دارند و به‌طورمعمول اتباع اسرائیلی و دولت تل‌آویو همواره می‌‌کوشند تا با ایجاد مافیای تجارت الماس و طلا و اخیراً نیز تیتانیوم مجموعه تبادلات مربوط به این نوع از فلزات را در انحصار خود قرار دهند.

البته اهداف رژیم صهیونیستی در عرصه آفریقا موارد دیگری را نیز شامل می‌شود؛ چراکه آن‌ها درصدد بودند تا با کسب مجوز از طریق عضویت در اتحادیه آفریقا، زمینه‌های فعالیت‌های جاسوسی و اطلاعاتی خود را در جوامع اسلامی شمال این قاره فراهم آورند. درواقع اسرائیلی‌ها در پی آن بودند که با عضویت ناظر در این اتحادیه، این‌گونه فعالیت‌هایشان در این کشورها زیر ذره‌بین قرار نگیرد. حال‌آنکه با تعلیق و عدم پذیرش این عضویت در اتحادیه آفریقا، این اهداف دست نایافتنی‌تر شده‌اند.