لری لوکسنر در یادداشتی که شورای آتلانتیک منتشر کرد، نوشت: لوی خطیب، وزیر نیروی سابق عراق گفت مادامی‌که جایگزین مناسبی پیدا نشود، جمهوری اسلامی ایران در سال‌های پیش‌رو تامین کننده اصلی انرژی عراق باقی خواهد ماند. وی این مطلب را یک هفته پس از ترک کابینه در گفتگو با عباس کاظم، مدیر ابتکار عراق در شورای آتلانتیک مطرح ساخت.

وزیر نیروی سابق عراق در گفتگوی یادشده افزود: «علیرغم اینکه حضورم در وزارت نیروی عراق کوتاه بوده، اما نسبت به دستاوردهای دوران وزارتم در شرایط سخت افتخار می‌کنم. وقتی در پارلمان عراق سوگند یاد کردیم، براساس برنامه چهار ساله، کار اصلی و عمده در سال‌های دوم، سوم و چهارم در چارچوب برنامه یادشده انجام گرفت. اگرچه دوره وزارتم کوتاه بود، اما برای توزیع برق در مقایسه با سال‌های قبل موفق عمل کردیم».

وزیر نیروی سابق عراق در بخش دیگری از مصاحبه یادشده گفت: «به هنگام تغییر رژیم در عراق و سقوط حزب بعث، میزان برق تولیدی عراق به سختی به 3000 مگاوات می‌رسید و طی یک سال 3500 مگاوات به آن اضافه شد که نقطه عطف خوبی بود. مهمتر اینکه ما ظرفیت قابل توجهی به سیستم توزیع و انتقال برق در استان‌های آزادشده از دست داعش اضافه کردیم که تا سال 2014، به‌واسطه حضور داعش برق نداشتند. در نتیجه استان‌های موصل، الانبار و دیگر استان‌ها شروع به دریافت برق کردند. البته انتقال برق به استان‌ها مطلوب نبود، لکن با لحاظ محدودیت‌های زمانی و کمبود منابع قابل قبول و امیدوارکننده بود».

عباس کاظم، مدیر ابتکار عراق در شورای آتلانتیک از لوی خطیب پرسید چرا مقدار زیادی از گاز طبیعی عراق سوزانده می‌شود؟ براساس اعلام منابع ذیربط عراق نیمی از مقدار 2875 میلیون فوت مکعب گاز در روز سوزانده می‌شود که ارزش آن معادل 5/3 میلیارد دلار در سال است.

لوی خطیب، وزیر نیروی سابق عراق در پاسخ گفت: «از دید بسیاری از ناظران منطقی نیست که کشوری میلیاردها دلار گاز را سالیانه بسوزاند و سپس از جای دیگری گاز خریداری کند. در حال حاضر ظرفیت‌های عراق به شدت محدود است. ما 100 درصد گاز طبیعی را نمی‌سوزانیم، اما بخشی از گاز طبیعی سوزانده می‌شود».

شایعاتی وجود دارد مبنی‌بر اینکه عراق گاز طبیعی را از ایران گرانتر از قیمت بازار خریداری می‌کند آیا این امر واقعیت دارد؟ وی در پاسخ به این سوال گفت: «ایران تنها منبع تامین گاز مورد نیاز عراق است. نکته حائز اهمیت برای ما این است که قیمت گاز طبیعی خریداری شده رقابتی باشد، در سریعترین زمان ممکن در اختیار قرار گیرد و نیاز ما را تامین کند. تنها بدیل و راه‌حل جایگزین، واردات گاز طبیعی مایع است که بسیار گرانتر از گاز وارداتی به عراق از طریق خط لوله است. البته عراق باید ظرفیت‌های تولید گاز طبیعی مایع را تقویت نماید. عراق در سپتامبر 2019، توافقی را با شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس برای دریافت 1000 مگاوات از طریق خط انتقال برق از کویت به بصره امضا کرد. این پروژه باید توسط شورای همکاری خلیج فارس اجرا شود. ما بخش مربوط به خودمان را انجام داده‌ایم. در حال حاضر به این میزان از انتقال برق نیاز داریم. کسری ما بسیار زیاد است و وقتی اوج مصرف برق در گرمای سوزان فرا می‌رسد، نمی‌توانیم چهار سال صبر کنیم».

براساس اطلاعات منتشر شده توسط نهادهای ذیربط عراقی و موسسات بین‌المللی عراق تا سال 2025 به 18 میلیارد دلار زیرساخت نیاز دارد تا بتواند نیاز فزاینده جمعیت خود را تامین کند و تولید گاز داخلی به رقم 3200 میلیون فوت مکعب برسد. برآوردها حاکی از آن است که تقاضا تا سال یادشده به عدد 37 هزار مگاوات خواهد رسید.

بعلاوه، عراق سه تا چهار سال زمان نیاز دارد که به خودکفایی در تولید گاز دست‌یابد. این امر شامل توسعه میادین گازی، خطوط لوله، تاسیسات فراوری، کمپرسورها و دیگر زیرساخت‌های مورد نیاز است.

علیرغم تحریم‌های جاری آمریکا علیه ایران، دولت ترامپ به‌طور مکرر معافیت‌های عراق برای خریداری برق و گاز از ایران را تمدید کرده است، اما معافیت 120 روزه قبلی کوتاه شده و به دوره یک ماهه کاهش یافته است.

وزیر نیروی سابق عراق در این ارتباط گفت: «هر بار که معافیت‌ها روبه منقضی شدن است شبیه یک چک لیستی است که آن‌ها (تیم ترامپ) به‌طور مستمر سوالات مشابهی را می‌پرسند و ما هم جواب مشابه را تکرار می‌کنیم».

وی ضمن ابراز ناخرسندی نسبت به عدم پیشرفت در پروژه گازی رتاوی به واسطه عدم توافق بین دو شرکت آمریکایی بکتل و هانی‌ول گفت: «در این پروژه قرار بود 300 میلیون فوت مکعب گاز تولیدی از محل استخراج نفت فراوری شود و این امر می‌توانست 20 درصد از سوزاندن گاز عراق را کاهش دهد که این پروژه پیشرفتی نداشته است».