کیث کرین و ناتالی لوتووسکی در تحلیلی که اندیشکده رند منتشر کرد، نوشتند: این ممنوعیت که در سال 1975 در پی تحریم نفتی اعراب به اجرا درآمد، برای حفظ ذخایر نفت خام آمریکا در جهت پالایش داخلی طراحی شد. بنا بر تفکر آن زمان، آمریکا برای تضمین کافی تامین نفت خام داخل به این ممنوعیت نیاز داشت.

این قانون برای صادرات به کانادا و در شرایط خیلی خاص به دیگر کشورها استثنا قایل می شد. اما با وجود ممنوعیت صدور نفت خام، فروش فرآورده های نفتی پالایش شده به خارج مجاز بود. به عنوان مثال در سال 2014 آمریکا روزانه بیش از 4/3 میلیون بشکه فرآورده های نفتی پالایش و تغلیظ شده (یا بیش از یک ششم مجموع تولید پالایشگاهی) را صادر کرد.

بحث درباره درست بودن این سیاست اغلب تولیدکنندگان نفت و پالایش کنندگان آن را در برابر هم قرار می داد. تولیدکنندگان در داکوتای شمالی می گفتند که اگر نفت شان را به جای خط آهن با خط لوله یا کرجی به پالایشگاه‌های سواحل جنوب آمریکا در ساحل گالف (شامل سواحل ایالات جنوبی آمریکا که با خلیج مکزیک مرز مشترک دارد) منتقل کنند، می توانند در هزینه های حمل و نقل صرفه جویی کنند. پالایشگاه‌ها در سواحل غرب میانه (میدوست) و سواحل شمالی می گویند که تغییر این سیاست بهای نفت داخلی را افزایش خواهد داد و خرید نفت خام را برای آنها گران تر خواهد کرد.

اما حالا که این ممنوعیت دیگر به تاریخ پیوسته، ممکن است چه اتفاقی رخ دهد؟

بیشتر تولید نفت آمریکا در تگزاس و داکوتای شمالی انجام می گیرد. مقداری از نفت داکوتای شمالی در غرب میانه (میدوست) پالایش می شود، اما پالایشگاه‌های منطقه ای تقریبا با ظرفیت کامل کار می‌کنند. بیشتر نفت باقی مانده با خط آهن به سواحل شرق و غرب می رود. تولید کنندگان برای انتقال ریلی برای هر بشکه 5 تا 10 دلار بیشتر از حالتی می پردازند که آن را با خط لوله منتقل کنند. تولیدکنندگان داخلی برای اینکه محصول‌شان با نفت وارداتی قابل رقابت باشد، باید بهای آن را کاهش دهند تا هزینه انتقال را پوشش دهد.

با لغو ممنوعیت صادرات، بیشتر نفتی که به سواحل شرقی و غربی می رفت، می تواند بسیار ارزان تر با کرجی، خط لوله یا خطوط آهن کوتاه تر به ساحل گالف منتقل شود تا از آنجا به بازارهای خارجی صادر شود. تولیدکنندگان برای رساندن نفت خود به بازار، تخفیف کمتری می دهند و به شکل موثری سودآوری نفت داکوتای شمالی بالا می رود. این می تواند به تولید بیشتر نفت منجر شود که در عوض می تواند تا حدودی فشاری رو به پایین را بر بهای جهانی نفت وارد کند. 

لغو صادرات نفت همچنین احتمالا سودآوری در پالایش را افزایش می دهد. در حال حاضر نفت خام شیرین سبک تگزاس به پالایشگاه‌های ساحل گالف فروخته می شود که تطابق بهتری با نفت خام سنگین ونزوئلا و مکزیک دارند. تولیدکنندگان تگزاس نفت شان را با قیمت پایین تری می فروشند تا پالایش‌کنندگان را مجبور به خرید محصولات شان کنند.

بدون ممنوعیت صادرات، تولیدکنندگان می توانند محصول‌شان را بدون تخفیف به خارج بفروشند و پالایشگاه‌های گالف می توانند بر روی نفت سنگینی متمرکز شوند که برای آنها مناسب تر است. در کل صنعت جهانی پالایشگاهی احتمالا از دستاوردهای سودمند آن بهره مند می شود.

لغو ممنوعیت صادرات برای تولیدکنندگان نفت یک پیروزی محسوب می شود، آنها اکنون مشوق بیشتری برای تولید نفت بیشتر دارند، زیرا تخفیفی که ارایه می دهند تا هزینه های حمل و نقل را پوشش دهد، کاهش می یابد. در حالی که مشخص نیست چه میزان نفت جدید به جریان درمی آید، اما یک چیز نسبتا روشن است و آن اینکه بازارهای جهانی نفت کمی کارآمد تر می شوند.