جعفر حق‌پناه در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: «بر فرض صحت خبرهایی که نشان می‌دهد تحرک نظامی ترکیه در شمال سوریه افزایش پیدا کرده است به نظر می‌رسد که همه اینها معطوف به وضعیت در حال گذار سوریه باشد. یعنی باید دید که ترکیه در مقطع کنونی چه اهداف و اولویت‌هایی را در سوریه دنبال می‌کند.»

حق‌پناه ادامه داد: «فرض بر این است که سوریه کنونی وضعیتی شبیه به عراق در دهه اول پس از سقوط دولت صدام حسین دارد. یعنی ضعف حاکمیت دولت مرکزی، حضور گروه‌های متعدد شبه‌نظامی غیردولتی وابسته و مورد حمایت از خارج و همینطور نفوذپذیری و مداخله خارجی در این کشور مشهود است. در این شرایط به  نظر می‌رسد که فعلا ترکیه به دنبال دفع تهدیدهای اولویت‌داری است که مشخصا در شمال سوریه احساس می‌کند و مهمترین آنها ادامه حضور و فعالیت گروه‌های شبه‌نظامی کرد متمایل به پ‌ک‌ک در کانتون‌های کردی در شمال سوریه است.»

این کارشناس معتقد است که ترکیه به هیچ وجه مایل نیست که این وضعیت ادامه پیدا کند و حتی با حضور مستقیم نظامی و تقویت گروه‌های شبه‌نظامی مانند ارتش آزاد سوریه می‌خواهد این تهدید را دفع کند.

او هدف دیگر آنکارا را تثبیت و برقراری ثبات در مرزهای شمالی سوریه عنوان کرد، به گونه‌ای که امکان بازگشت آوارگان فراهم شود.

حق‌پناه ادامه داد: «سومین هدف نیز مقابله با تحرکات گروه‌های شبه‌نظامی است که تقریبا امروز آزادانه می‌توانند در سوریه فعالیت کنند. با توجه به ضعف دولت مرکزی، فراوانی سلاح در اختیار مردم و اینکه این گروه‌ها حامیان خارجی زیادی دارند این مسئله می‌تواند برای آینده ترکیه تهدیدات زیادی ایجاد کند. لذا ترکیه تلاش می‌کند با اقدامات پیش‌دستانه در شمال سوریه ضمن دفع این تهدیدات به نوعی ابتکار عمل را نیز به دست بگیرد و امکان چانه‌زنی با حکومت جدید سوریه و سایر قدرت‌ها را هم داشته باشد.»

کارشناس مسائل ترکیه در پاسخ به اینکه آیا آنکارا به دنبال حضور نظامی در سوریه است، توضیح داد: «درواقع این هدف منوط به شکل‌گیری نوع روابط سیاسی با دولت جدید در دمشق است؛ چرا که ترکیه تنها بازیگر موثر در این حوزه نیست و خیلی هم مایل نیست اقداماتی انجام دهد که هزینه داشته باشد بلکه می‌خواهد دیگران هزینه کنند و آنها از منافع آن بهره مند شود؛ در بعد امنیتی نیز مایل است که در قالب همکاری با متحدان خود دفع تهدید کند.»

وی ادامه داد: «درعراق نیز ترکیه پایگاه‌های نظامی کوچکی را ایجاد کرد، ولی ترجیح می‌داد که در شمال عراق بیشتر از طریق همکاری با حزب دمکرات کردستان یا حتی دولت مرکزی در بغداد ملاحظات امنیتی خود را تامین کند و در ادامه نیز اهداف اقتصادی خود را دنبال می‌کرد. این وضعیت در سوریه جدید نیز امکانپذیر است و شاید ترکیه به دنبال تحقق این امر باشد که به معنای حضور نظامی گسترده نیست.»

حق‌پناه در نهایت در رابطه با سرنوشت پایگاه‌های نظامی روسیه در سوریه نیز گفت: «این مسئله تابع ملاحظاتی است که لزوما در سوریه تعیین تکلیف نخواهد شد و توافقات قدرت‌های بزرگ و یا توافق بین مسکو و واشنگتن و آینده جنگ اوکراین یا غزه در این خصوص موثر است.»

وی تاکید کرد: «البته روس‌ها به دنبال جایگزین کردن پایگاه‌ نظامی‌شان در لیبی هستند، ولی همچنان امکان ادامه حضور نظامی سوریه و حفظ پایگاه طرطوس منتفی نیست و دولت جدید نیز مسئله را منتفی اعلام نکرده است. لذا این را باید مدنظر داشت که شاید تحت شرایطی، روس‌ها به لاذقیه و طرطوس بازگردند.»