پس از به قدرت رسیدن نتانیاهو این گمانه تقویت شد که روابط رژیم صهیونیستی و روسیه سمت و سوی مناسب تری پیدا خواهد کرد. این موضوع اساساً مبتنی بر ادراکی بود که نسبت به روابط شخصی میان نتانیاهو و ولادیمیر پوتین وجود داشت. این روابط در دوره قبلی نخست وزیری نتانیاهو در سوریه خود را نشان داد که در موارد متعددی حملات نظامی رژیم صهیونیستی با واکنش جدی از جانب روسیه، با وجود همکاری‌های نظامی مسکو و تهران، همراه نبود.

 تصویب  مجوز انتقال تجهیزات ضد پهپادی رژیم صهیونیستی به اوکراین نشان می‌دهد برخی فاکتورهای جدید بر جهت گیری رژیم صهیونیستی در این بحران اثرگذار شده است. در این ارتباط نکته قابل توجه این است که از زمان حمله روسیه به اوکراین، این اولین مورد انتقال تجهیزات دفاعی به کی‌یف از جانب رژیم صهیونیستی قلمداد می‌شود.

یکی از موضوعات تأثیرگذار بر چنین رویکردی به تلاش‌های رژیم صهیونیستی برای آزمودن تجهیزات دفاعی خود در مقابله با پهپادهای ایرانی در میدان نبرد است. به عبارت دیگر، رژیم صهیونیستی تلاش می‌کند بعدی خاورمیانه ای به بحران اوکراین بخشیده و بدین ترتیب از فرصت پیش آمده به منظور آزمایش توان ضد پهپادی خود و بهبود نقاط ضعف آن استفاده کند.

افزون بر این، گسترش همکاری‌های نظامی ایران و روسیه نیز مسئله ای محوری قلمداد می‌شود. هرچه بر دامنه همکاری‌های نظامی تهران و مسکو افزوده شود، نگرانی‌های تل آویو نیز افزایش پیدا خواهد کرد. انتشار اخباری مبنی بر احتمال انتقال هواپیماهای نظامی به تهران موضوعی نیست که خوشایند رژیم صهیونیستی باشد. بدین ترتیب، تصمیم گیران تل آویو چه بسا به‌دنبال تأثیرگذاری بر تصمیم گیری‌های روسیه نیز هستند. در کنار روابط تهران و مسکو، فاکتور دیگر به روابط تهران و پکن نیز بازمی گردد. میانجیگری اخیر پکن میان ایران و عربستان، احتمالا به نگرانی‌ها در رژیم صهیونیستی نسبت به آینده ائتلاف با کشورهای عربی دامن زده است.

مسئله اثرگذار دیگر، به روابط با غرب باز می‌گردد. طی سالیان اخیر، اختلاف‌هایی در روابط رژیم صهیونیستی با آمریکا مشاهده شده است. بخشی از این مسئله به عدم اطمینان نسبت به تعهد آمریکا به تل آویو مرتبط می‌شود که به طور خاص در نتیجه امضای برجام و البته سیاست «محور آسیایی» که از زمان اوباما مطرح شد تشدید شد. اگرچه در زمان دولت ترامپ، نتانیاهو تلاش می‌کرد با بهبود روابط با جمهوری خواهان خیال خود را نسبت به این موضوع راحت سازد اما در همان زمان نیز چنین نگرانی هایی نسبت به نوع مواجهه با آمریکا با ایران وجود داشت.

با به قدرت رسیدن دولت دموکرات در آمریکا مجددا این موضوع خود را نشان داد. رژیم صهیونیستی به جنگ اوکراین نیز به عنوان اهرمی برای امتیازگیری از غرب نگاه می‌کند. اکنون نیز با وقوع برخی تحولات داخلی در رژیم صهیونیستی، تل آویو احتمالا به این موضوع به عنوان اقدامی برای همراه نگه داشتن غرب با محوریت آمریکا با خود می‌نگرد.

در مجموع، با توجه به موضوعات ذکر شده به نظر می‌رسد در تحلیل اقدام اخیر رژیم صهیونیستی باید فاکتورهای مختلفی را منظر قرار داد هرچند وزن برخی ممکن است از دیگر مسائلِ تأثیرگذار بیشتر باشد. در عین حال، نکته مهمی که اشاره به آن ضروری است اینکه این اقدام لزوماًبه معنای کنار گذاشتن روسیه در معادلات سیاست خارجی تل آویو نخواهد بود. طرف اسرائیلی با تأکید بر این موضوع که چنین تجهیزاتی ماهیتی تدافعی دارند که به کشته شدن سربازان روسی منجر نخواهد شد تلاش می‌کند خود را از پیامدهای آن دور نگه دارد.