راوی عبدلال در گزارشی که وب سایت موسسه فرانسوی امور بین‌الملل آن را منتشر کرد؛ نوشت: تحریم‌های اعمال شده علیه جمهوری اسلامی ایران و روسیه فدرال در حوزه انرژی جلوه ویژه‌ای از این پدیده و پیامدهای آن محسوب می‌شود.

اول آنکه ایران و روسیه توانایی سازگاری و مقاومت خود را در مقابل تحریم‌ها به نمایش گذاشته و از این رو، دیدگاه شرکت‌های اروپایی را تغییر داده‌اند. در پاسخ به این تحریم‌ها، تهران راهبرد «اقتصاد مقاومتی» را دنبال کرد تا ایران را در برابر همه نوع شوک‌های اقتصادی، مقاوم ساخته و از وابستگی به اقتصاد تک کالایی بکاهد. روسیه نیز به نوبه خود، چشم‌انداز جدیدی برای شرکت‌های اروپایی و آسیایی ارائه داد که به عنوان نمونه در خصوص شرکت توتال به کار گرفته شد. اکنون برخی شرکت‌های اروپایی برای فعالیت طبق این قوانین جدید (حداقل در بخش گاز) اعلام آمادگی کرده‌اند – زیرا ریسک در حوزه نفت به خاطر سیاست و قوانین آمریکا بسیار زیاد است.

دوم آنکه، تفاوت‌ها در رویکرد آمریکا و اروپا در مورد شدت و نوع تحریم اقتصادی علیه ایران و روسیه به طور فزاینده‌ای فراآتلانتیک‌گرایی را تضعیف کرده است. تحریم‌های به اصطلاح ثانویه اعمال شده علیه ایران و روسیه به عامل اصلی بروز علائم شکاف در اهداف سیاسی آمریکا و اروپا و حتی تحقق این شکاف تبدیل شده است. از یک طرف، هزینه اطاعت از تحریم‌های ثانویه آمریکا ظاهرا برای شرکت‌های اروپایی بسیار زیاد است؛ و از طرف دیگر، کشورهای اروپایی برای تحمل پیامدهای جدایی با آمریکا آمادگی ندارند. آمریکا و اروپا به خاطر اختلافات داخلی خود در حال فاصله گرفتن از هم هستند و تحریم‌های آمریکا علیه تهران و مسکو به تشدید این روند دامن زده است. این روند جدایی در دوران ریاست جمهوری ترامپ به شکل بی‌سابقه‌ای مضاعف شده است.

در واقع، از زمان انتخاب دونالد ترامپ به ریاست جمهوری آمریکا، تحریم‌ها از یک طرف به اولویت واشنگتن و از طرف دیگر به ابزار جنگ اقتصادی آمریکا تبدیل شده و خشم بی‌سابقه متحدان آمریکا، از جمله اتحادیه اروپا را برانگیخته است. وابستگی متقابل اقتصادی و امنیت انرژی یکی از چالش‌های مهم اتحادیه اروپاست. تجارت آمریکا-روسیه و آمریکا- ایران نسبتا ناچیز و بی‌اهمیت است و آمریکا به طور حتم به روابط اقتصادی با این دو کشور وابسته نیست؛ اما تحریم ایران و روسیه برای اتحادیه اروپا در حالی اتفاق می‌افتد که اروپا زیر فشارهای متعددی قرار دارد، اوضاع اقتصادی آن شکننده است و تخریب و تضعیف اقتصاد آن به نفع احزاب تندرو تمام خواهد شد. در نتیجه، اختلال در فعالیت‌های اقتصادی اروپا و امنیت انرژی آن، همواره مورد پذیرش همه قرار نمی‌گیرد و موجب افزایش تنش در داخل این اتحادیه می‌شود.

اگرچه تحریم‌های آمریکا تقریبا هیچ هزینه‌ای برای اقتصاد آمریکا ندارد، اما استفاده بیش از حد از تحریم، در بلندمدت ممکن است هزینه چشمگیری داشته باشد. انزوای فزاینده آمریکا و کاهش نفوذ آن در جهان چند قطبی، بزرگ‌ترین تهدید برای آمریکاست. مقابله تهران و مسکو با تحریم‌ها ممکن است تاثیر تحریم‌های ثانویه را تغییر دهد.

تقویت «مقاومت» اتحادیه اروپا در برابر تحریم‌های ثانویه مستلزم هماهنگی و همکاری بخش‌های مختلف، از جمله انرژی، تجارت، مالی، دیپلماسی و دفاعی است. این امر برای اتحادیه اروپا چالش بزرگی است. خودکفایی اتحادیه اروپا می‌تواند فضای مانور بیشتری ایجاد کند، اما تا زمانی که کشورهای عضو به طور هماهنگ کار نکنند، مقاومت اروپا تحقق نخواهد یافت. همه این تحولات به بحث نیاز کشورهای اروپایی به حفاظت از استقلال اقتصادی خود دامن می‌زند و احتمالا اقتدار اروپا را دوباره احیا می‌کند.

اروپا در آستانه تعریف جدیدی از سیاست انرژی خویش حول یک هدف واحد است: حفاظت در برابر تغییرات اقلیمی بدون نیاز به آمریکا. موفقیت پیمان سبز اروپا به تصمیماتی بستگی دارد که در ماه‌ها و سال‌های آینده توسط کمیسیون اروپا، بانک مرکزی اروپا و روسای دولت‌های اروپایی اتخاذ خواهد شد. «پیمان سبز» اروپا ممکن است زمینه ساز وحدت نوظهوری شود که اقتدار اروپا را احیا می‌کند و به بازیگر ژئوپلیتیکی تمام عیار تبدیل می‌نماید.