قرن بیستم قرن تمدن سازی برای کشورها بوده است؛ در این قرن با توجه به افزایش تعداد کشورهای استقلال یافته در مناطق مختلف جهانی، رقابت جهت پیشینه سازی و سابقه تاریخی به عنوان یک امر مهم در سیاست‌‌های ملی کشورها مورد توجه قرار گرفته است. مسئله میراث فرهنگی و معنوی بعد از میراث ملموس ابنیه‌ای به عنوان مهمترین میراث کشورها مورد رقابت واقع شده است. در حال حاضر اکثر کشورها به دنبال مستندسازی میراث فرهنگی و معنوی هستند و یک رقابت تنگاتنگ در بین کشورها در حال انجام است. ثبت آثار تاریخی و معنوی کشورها و آداب و رسوم و سنن در یونسکو به عنوان یک بخشی از وظایف دولت و ملت‌ها به‌شمار می‌رود . به همین جهت در عصر حاضر ثبت آثار معنوی آداب و رسوم کشورها و قومیت‌ها در حال افزایش است و در واقع نظام ساختار تمدن فرهنگی را بوجود می‌آورد و در این خصوص رقابت و جنگ‌هایی رخ داده است. در حال حاضر هر کشوری براساس موقعیت تاریخی و جغرافیایی و آثار تمدن موجودش درصدد ملموس کردن این آثار و استفاده تجاری از آنها است. بحث گردشگری راهکاری است که به عنوان یکی از مهمترین محورهای تجارت جهانی به شمار می‌رود و میلیاردها دلار گردش مالی این صنعت است. به همین جهت کشورها با احیاء آثار باستانی ملموس، فرهنگی و معنوی درصدد جذب گردشگر و هویت‌بخشی به جامعه خود هستند.

برای مثال با ثبت شخصیت مولانا در یونسکو سالانه میلیون‌ها دلار از گردشگری قونیه درآمد حاصل می‌شود و یا آثار معنوی مانند انواع غذاها، فرهنگ‌ها و ورزش‌‌های گوناگون به عنوان آثار معنوی ثبت شده مورد توجه قرار گرفته است. به همین جهت تمدن نوروز یکی از تمدن‌های مورد توجه جهانیان است؛ زیرا در زمانی نه چندان دور دو سوم کل جهان را تاریخ و تمدن ایرانی به عنوان کهن‌ترین فرهنگ جهانی در حیطه خود داشته است و در این بین، نوروز، نقش مهمی را در تاریخ و فرهنگ جهان ایفا می‌کند . مردمان کشورهای مختلف که در تاریخ خود بخشی از ایران باستان بودند علیرغم استقلال جغرافیایی هنوز نوروز را به عنوان بخشی از تاریخ معنوی خود را جشن می‌گیرند. قابل ذکر است کشورهایی همچون ترکیه، آذربایجان، ارمنستان، گرجستان، قزاقستان، تاجیکستان، افغانستان، هندوستان و خیلی کشورهای دیگر نوروز را به عنوان یکی از اعیاد خود جشن می‌گیرند .

در واقع نوروز، حلقه اتصال تمدن فارسی زبانان در بین کشورهای مختلف با نژاد، زبان و فرهنگ‌های مختلف است و این ناشی از عظمت و قدرت نوروز است. به همین جهت در جهان معاصر کشورها به دنبال یک تمدن فرهنگی مثل نوروز هستند که بتوانند از این طریق فرهنگ و تاریخ خود را در جهان توسعه دهند.

در این بین هر ساله روسای جمهور آمریکا و کشورهای بزرگ همچون روسیه، چین و کشورهای اروپایی نوروز را به مردمان فارسی زبان تبریک می‌گویند و این نشانه نقش مهم نوروز در تمدن جهانی است. اما متاسفانه به دلیل عدم سرمایه‌گذاری مناسب در تبیین و معرفی نوروز در جهان کشورهای دیگر در قالب تهاجم فرهنگی سعی در تحمیل آثار معنوی خود به حوزه تمدنی نوروز دارند؛ همچنانکه شاهد هستیم برگزاری جشن کریسمس در ایران خیلی جدی دنبال می‌شود و طبق آمار منتشره بیشترین خرید لوازم کریسمس از سوی ایرانیان مسلمان بوده است و یا مسئله ولنتاین که به عنوان یک فرهنگ وارداتی جایگزین فرهنگ ایرانی شده، درحال رشد است.

در این رابطه قابل ذکر است برخی مسئولین مرتبط با کم‌کاری و یا سهل انگاری جایگاه نوروز و تاریخ و تمدن ایرانی را به فراموشی سپرده‌اند و فرهنگ تهاجمی غرب را با عملکرد غلط خود در کشور اشاعه داده‌اند؛ این در حالی است که اگر ما بتوانیم تاریخ و تمدن ایرانی و اسلامی خود را به صورت صحیح تبیین و معرفی نماییم بزرگترین سد در مقابل تهاجم فرهنگی غرب خواهد بود و درعرصه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی پیروز خواهیم شد.

برای مثال در شرایط حاضر که بیماری کرونا کل جهان را در برگرفته و تامین واکسن تبدیل به یک مشکل اساسی شده است یک ایرانی ساکن هند که سالیان پیش به هندوستان مهاجرت کرده به کمک کشور آمده و مسئولیت بخشی از تامین واکسن را برعهده گرفته است؛ اقدام این ایرانی پارسی در هند نشأت گرفته از علاقه ایشان به سرزمین مادری خود همان ایران بزرگ می‌باشد .

با توجه به آنچه گفته شد می توان گفت که درشرایط سیاسی اقتصادی فعلی جهانی  نقش دیپلماسی فرهنگی به عنوان حلقه اتصال روابط دیپلماتیک بسیار حائز اهمیت است؛ چراکه در سیاست خارجی که وظیفه آن ایجاد و توسعه روابط سیاسی و دیپلماتیک می باشد، دیپلماسی فرهنگی و دیپلماسی عمومی زیربنا و بستر مناسبی برای پیشبرد سیاست خارجی است که در این خصوص نوروز به عنوان یک رخداد فرهنگی مهم جهانی می تواند نقش آفرینی کند. به نظر میرسد در شرایط فعلی نظام جهانی پیشبرد یک دیپلماسی فرهنگی با محوریت نوروز زمینه ارتباطات بین المللی را گسترش می دهد بنابراین لازم است مسئولین ذی ربط توسعه بین المللی نوروز را به‌عنوان بستر دیپلماسی سیاسی و اقتصادی مورد توجه جدی و پیگیری قرار دهند.