لری لاکچنر در یادداشتی که وب‌سایت شورای آتلانتیک آمریکا آن را منتشر کرد؛ نوشت: جان هربس، رئیس مرکز اوراسیای شورای آتلانتیک و الکساندر ورشباو، عضو برجسته این شورا در حوزه امنیت و راهبرد، 21 ژوئیه از تقویت کارآمدی ناتو در مواجهه با گستاخی روسیه به رهبری رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین، حمایت کردند.

بااین‌حال، جان میرشایمر، استاد علوم سیاسی در دانشگاه شیکاگو و دکتر سارا مولر، استادیار امنیت بین‌المللی در دانشگاه ستون هال در نیوجرسی، معتقدند که امروزه تهدید واقعی چین است نه روسیه. این یادداشت به بررسی نشست مجازی آن‌ها در مورد ناکارآمدی ناتو می‌پردازد.

ورشباو معتقد است که ناتو برای بازدارندگی در برابر تهاجم روسیه ضروری است. روسیه تهدیدی واقعی است. همچنین، ناتو یک ائتلاف موجود از دموکراسی‌های همفکر است که آمریکا هنوز برای دفاع از منافع مشترک و پیشبرد ثبات در فراتر از مرزهای ناتو به آن نیاز دارد.

هربس تأکید کرده است که اروپا به لطف این روابط فراآتلانتیک قوی، هفتادوپنج سال از صلح و «رفاه بی‌سابقه» برخوردار بوده است. اگر شما دارای ائتلاف باشید، سیاست خارجی مؤثرتر، واقع‌گرایانه‌تر و کم‌خطر خواهد بود و ناتو هم ائتلافی پیشگام محسوب می‌شود. از زمان بحران سوئز، هنگامی‌که با حمله مشترک انگلیس، فرانسه و اسرائیل به مصر به خاطر ملی سازی کانال سوئز مخالفت کرد، اختلافات درونی در ناتو به آن اندازه چشمگیر نبوده است. ازنظر هربس، چین مشکل بزرگی است، اما روسیه همچنان تهدیدی مهم بشمار می‌رود. اقدامات پوتین واقعاً بی‌ثبات کننده بوده و واقعیت این است که وی برای اولین بار از زمان جنگ جهانی دوم، در اروپا جنگ به راه انداخته است. باید جلوی او گرفته شود و راه انجام این کار نیز ناتو است.

 

مهار چین اولویت اصلی پنتاگون

بااین‌حال، میرشایمر معتقد است که رویکرد پوتین، هرقدر هم تهاجمی باشد، در حال حاضر بزرگ‌ترین دردسر واشنگتن محسوب نمی‌شود. آمریکا ازنظر نظامی به ناتو متعهد باشد یا نه مسئله روسیه فروکش خواهد کرد. میرشایمر مخالف حفظ نیروی نظامی آمریکا با مقیاس بزرگ در اروپاست. این استاد دانشگاه اظهار کرده است که اکنون اولویت اصلی پنتاگون مهار چین است. ازنظر وی، سه منطقه جهان ازنظر راهبردی برای آمریکا اهمیت دارد که عبارت‌اند از اروپا، شرق آسیا و خلیج‌فارس. بودونبود یک هژمون بالقوه در این مناطق، پرسش اصلی آمریکاست. یکی از دلایل ماندن آمریکا در اروپا در طول جنگ سرد، تمرکز تهدید شوروی در آنجا بود. واقعیت این است که امروز در افق دید آمریکا، هیچ هژمونی در اروپا وجود نداشته و درواقع یک هژمون منطقه‌ای وجود دارد که نام آن چین است. این به معنای آن است که آمریکا باید عظمت نظامی خود را در شرق آسیا متمرکز سازد. اکنون اروپا چندان مهم نیست اما شرق آسیا واقعاً مهم است.

میرشایمر معتقد است که آمریکا و متحدان آن (به‌ویژه ناتو) در قدم اول از روسیه یک تهدید ساختند و ناتو (که در سال 1949 تشکیل شد) هم آن را به آغوش چین انداخت.

 

ناتو باشگاهی بدون اتفاق نظر بین اعضاء

بااین‌وجود، به نظر مولر، چیزی نمی‌گذرد که این ائتلاف متشکل از سی عضو ناکارآمد می‌شود، زیرا این ائتلاف فاقد تمرکز راهبردی است. باشگاهی که اعضای آن در مورد هدف باشگاه اتفاق‌نظر ندارند، دچار مشکل است. در طول جنگ سرد، ناتو هدفی روشن و تعریف‌شده داشت، بازدارندگی در برابر اتحاد شوروی و شکست آن. از دهه 1990، ناتو به تغییرات بی‌پایان مبادرت کرده که نتیجه آن عدول از مأموریت اصلی آن بوده است. این ائتلاف وارد برنامه حفظ صلح، مبارزه با تروریسم و دولت سازی، اصلاح بخش امنیت، ضد جاسوسی و مقابله با مهاجرت غیرقانونی شده است. درنتیجه، اعضا از ناتو درخواست‌های متفاوتی داشته و انتظارات مختلفی دارند. به‌عنوان‌مثال، ترکیه به‌عنوان یکی از اعضای ناتو، تسلیحات پیشرفته از روسیه خریداری می‌کند و دولت فرانسه نیز به دنبال آشتی با مسکو است.

ورشباو به «یک توافق فراآتلانتیک بر اساس تقسیم هزینه‌ها» دعوت کرده است که در آن تا سال 2030 اروپا 50 درصد از تجهیزات حیاتی را تأمین کند که اکنون عمدتاً توسط واشنگتن تأمین می‌شود. این امر به اروپا امکان می‌دهد تا بسیاری از بحران‌ها را بدون کمک آمریکا مدیریت کند و به آمریکا هم امکان می‌دهد تا عمده دارایی‌های خود را از اروپا به آسیا – اقیانوسیه انتقال دهد. آمریکا برای مهار چین از متحدان خود در ناتو کمک نظامی نخواهد گرفت، بلکه این کمک‌ها توسط متحدان آمریکا در آسیا تأمین خواهد شد. اروپا برای دفاع بودجه کافی صرف نمی‌کند و کشورهای اروپایی توانمندی زیادی برای پیشبرد قدرت ندارند. اروپا و ناتو در مورد چین کار چندانی نمی‌توانند انجام دهند.

بااین‌حال، ورشباو تأکید کرده است که ناتو به‌عنوان تیمی از شرکای آماده، باعث شده است که رقیبی برای آمریکا وجود نداشته باشد. متحدانی نظیر ناتو به آمریکا در برابر روسیه، چین و دیگر رقبا، برتری فوق‌العاده‌ای بخشیده است. معمولاً بین اعضای ناتو اختلاف‌نظرهایی وجود داشته است اما این کشورهای متحد، معمولاً راهی برای حل اختلافات خود پیدا می‌کنند، زیرا وحدت ائتلاف مهم‌تر از آن است که به خطر بیفتد.