در این تحلیل که در وب سایت شورای روسیه منتشر شده، آمده است: دلیل ندارد باور کنیم که وخیم شدن روابط روسیه و غرب که شش سال قبل در پی بحران اوکراین آغاز شد، در آینده نزدیک بهبود می‌یابد. بحران کنونی عمدتاً ناشی از این واقعیت است که روسیه از زمان پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات آمریکا در سال 2016، به عامل ترس در دستور کار سیاسی داخلی آمریکا تبدیل شده و مخالفان رئیس‌جمهور آن را یک عامل نسبی در پیروزی ترامپ می‌دانند.

فارغ از این‌که چه کسی در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال 2020 پیروز شود، رئیس‌جمهور بعدی همچنان فشار ضد روسی را از جانب رسانه‌ها و دستگاه حکومتی احساس خواهد کرد. بیشترین چیزی که می‌توان به آن امیدوار بود، توقف مواجهه بیشتر است و تا نیمه سال 2020 نباید انتظار هرگونه بهبود واقعی را در روابط دوجانبه داشت.

از مدت‌ها قبل بلاروس جزیره ثبات و امنیت در میان دولت‌های استقلال‌یافته از شوروی بوده است. این کشور از مناقشات ملی‌گرایانه و جدایی‌طلبانه‌ای که در پی فروپاشی شوروی رخ داد، جلوگیری کرد. درواقع بلاروس، تلاش کرده واسطه‌ای صادق در مناقشات منطقه‌ای باشد: توافقات مینسک به برندهایی در کلاس جهانی تبدیل‌شده است (مینسک را نباید برای مشکلات اجرایی کردن آن‌ها مقصر دانست).

از شرایط ترانس‌نیستریا باید به‌عنوان مثالی از یک مناقشه حل‌نشده مربوط به دوران بعد از فروپاشی شوروی یاد شود که متوقف شده است. این ناحیه در حالی به دهه‌ای جدید وارد می‌شود که وضعیتش همچنان به رسمیت شناخته‌نشده و این امر توسعه اقتصادی و اجتماعی آن را پیچیده ساخته است و در حال مشاجره دیپلماتیک با مولداوی در خصوص حضور نیروهای صلح‌بان روس در خاکش است و روابطش با اوکراین وخیم‌تر شده است.

اوکراین در دهه‌ی پیش رو احتمالاً به دلیل وضعیت پیچیده اختلافات و ناسازگاری‌های فراوان ازجمله رویارویی سیاسی روسیه و آمریکا، بن‌بست سیاسی میان اتحادیه اروپا و اتحادیه اقتصادی اوراسیا، مسائل حل‌نشده مربوط به دوران بعد از فروپاشی شوروی و حتی ساختارهای ایدئولوژیک قدیمی‌تر همچنان به‌عنوان یک محل مهم مناقشه در فضای پساشوروی باقی خواهد ماند.

یک کانون دیگر درگیری در قفقاز جنوبی مناقشه ناگورنو قره‌باغ است. این مشاجره برخلاف دیگر مشاجرات سرزمینی که بعد از فروپاشی شوروی آغاز شد، نمی‌تواند متوقف شود: درگیری‌ها میان نیروهای ویژه و درگیری نیروهای مرزی در مرزها، میان جمهوری به رسمیت شناخته‌نشده ناگورنو قره‌باغ و جمهوری آذربایجان چندین بار در طول یک سال رخ می‌دهد. درگیری موسوم به جنگ چهار روزه در سال 2016 خسارات فراوانی به بار آورد و مرز را به‌گونه‌ای مطلوب آذربایجان تغییر شکل داد.

این بی‌ثباتی که از مشکلات اقتصادی و مذهبی داخلی، انتقال دشوار قدرت و تغییر نسل‌ها میان نخبگان محلی ناشی می‌شود، می‌تواند باعث بروز جنگ‌های داخلی و حتی جنگ بین دولت‌ها شود. به همین دلیل آسیای میانه، منطقه‌ای که در آن وقوع خشونت امری اجتناب‌ناپذیر است، به مهم‌ترین منطقه فعالیت و حتی میدان نبرد سازمان پیمان امنیت جمعی تبدیل خواهد شد.