ﻣﺎﺭﮐﻮﺱ ﻭﯾﺰﮔﺮﺑﺮ در یادداشتی که پایگاه دیفنس وان آن را منتشر کرد؛ نوشت: ژنرال دیوید گلدفین به 10 تا دوازده نفر از افسران نیروی هوایی حاضر در یک کنفرانس هشدار داده و گفته است: «به نظر من، ما در 10 سال آینده در فضا خواهیم جنگید». این خلبان جنگنده و رئیس ستاد افزود: «برتری فضایی در نیروی هوایی ما محوریت دارد».

درحالی که نیروی هوایی (و سیاستمداران پنتاگون و کنگره) به ارزیابی چگونگی دستیابی ارتش به برتری فضایی و حفظ آن می پردازند، واضح و روشن است که نیروی هوایی نیازمند روش هایی ارزان‌تر و سریع‌تر برای ارسال فضاپیما به مدار است. این دفتر کوچک در کرتلند احتمالا می تواند راه را نشان دهد.

دفتر مسئول عملیات فضایی (ORS) که در سال 2017 به دستور معاون وزیر دفاع ایجاد شد، متشکل از تعدادی از افسران یونیفرم پوش است که با استفاده از تیم های کوچک پیمانکاران و یک کارخانه منحصر به فرد در نزدیکی خود، به ساخت نسبتا سریع و ارزان ماهواره می پردازند. پس از چندین سال که روسای نیروی هوایی برای از بین بردن دفتر مسئول عملیات فضایی تلاش می کردند (این دفتر تا حدودی با مرکز فضا و سامانه های موشکی که بسیاری از فضاپیماهای پرهزینه و پیشرفته نیروی هوایی را ساخته بود، رقابت می کرد)، اکنون این دفتر مورد تحسین رئیس ستاد واقع شده است.

گلدفین ماه پیش از این دفتر بازدید کرده و تحت تاثیر قرار گرفت. وی پرتاب ماهواره در ماه اوت را« کاملا عالی» دانست، چرا که تنها پس از سه سال از دریافت درخواست فوری برای این اقدام، انجام شده بود. این ماهواره که توسط آزمایشگاه لینکلن ام آی تی (MIT Lincoln Labs) ساخته شده است، به ماهواره های گرانقیمت و بزرگ تر در طراحی اشیا در فضا، کمک خواهد کرد.

گلدفین اظهار کرد که «آنها مدت این فرایند را چند سال کوتاه تر کردند و هزینه آن را میلیون ها دلار کاهش دادند. ما شاهد نمونه ای واقعی از یک مدل مبتنی بر ریسک برای دستیابی سریع به دستاوردها هستیم».

دفتر مسئول عملیات فضایی، که از دفتر قابلیت های سریع (Rapid Capabilities Office) تقریبا قدیمی نیروی هوایی الگو برداری شده است، پس از ارسال دستور فوری فرماندهی، دست به کار ساخت ملزوماتی برای میدان نبرد می شود که ماهواره های موجود قادر به انجام آن نیستند و پنتاگون ساخت آن را تصویب می کند. دستورات اجرا می شود و یک ماهواره (به طور کلی، در حدود سه سال و با هزینه 100 میلیون دلار) ساخته و در نهایت پرتاب می شود. این در حالی است که مهمترین برنامه های ماهواره ای نیروی هوایی آمریکا اغلب یک دهه یا بیشتر زمان می‌برد و بیش از یک میلیارد دلار هزینه برمی دارد.

گلدفین اشاره کرد که «توانایی آنها در ساخت [ماهواره] محدود است»؛ به عنوان مثال، دفتر مسئول عملیات فضایی ماهواره هایی را طراحی می کند که شاید چند سال کار می کنند، درحالی که ماهواره سیستم موقعیت‌یابی جهانی (GPS) چند دهه دوام می آورد. همچنین، سابقه آنها بی‌‌عیب و نقص نیست. دو سال پیش، راکت حامل چهارمین ماهواره این تیم مدت کوتاهی پس از پرتاب منفجر شد.

با این حال، این دفتر و روش های سریع آن به طور فزاینده ای– نه تنها برای افسران سابق نیروی هوایی که به این نوع فعالیت ها اصرار می کردند، بلکه برای افسران فعلی نیز – جذاب هستند.

گلدفین اظهار کرد: «هنگامی که ما در یک حوزه بی رقیب به ساخت تجهیزات فضایی می پردازیم، هیچ عجله‌ای نداریم زیرا تحت فشار رقبا نیستیم. فضا محیطی بود که در آزمون آن رقابت زیادی نبود، اما اکنون در جایگاه متفاوتی هستیم. همانند تجهیزات اتمی، ما در فضا نیز باید سرعت را عامل اصلی موفقیت قلمداد کنیم. برای رسیدن به این جایگاه، تحولی فرهنگی به اندازه تغییر تاکتیکی لازم خواهد بود».

این نوع تحول فرهنگی در ارتش درحال وقوع است. در سال های اخیر، دفتر قابلیت‌های راهبردی (Strategic Capabilities Office) وزارت دفاع، فعالیت نیروی هوایی را به تولید تجهیزات جدیدی سوق داده است که به جای تولید تسلیحات کاملا جدید، از طریق اصلاح و ارتقای تجهیزات موجود انجام می گیرد. نیروی هوایی، بمب افکن جدید خود را به جای کانال های مرسوم تولید از طریق دفتر قابلیت های سریع می‌سازد.

گلدفین می گوید: «ما در واقع مدل هایی عالی در اختیار داریم که عملی هستند. پرسش این است که آیا می توانیم چنین تغییری ایجاد کنیم یا خیر».

کارخانه

داخل یک اتاق کاملا سفید پشت یک ورقه نازک پلاستیکی، تیم کوچکی از کارگران در لباس آزمایشگاه قطعات ماهواره ای به اندازه یک یخچال را سوار می‌کنند. این ششمین ماهواره دفتر مسئول عملیات فضایی است. اگر همه چیز طبق نقشه پیش برود، نیروی هوایی در کرتلند از این ماهواره برای اندازه گیری ارتفاع و مسیر دریا استفاده خواهند کرد.

این ماهواره با تمهیداتی خاص در این پایگاه نظامی و نه در یک کارخانه دور افتاده یک پیمانکار دفاعی ساخته می شود. راکت حامل آن (که توسط نورتراپ گرومن و آزمایشگاه پیشرانه جت موسسه فناوری کالیفرنیا، ساخته شده است) برای یک پروژه دیگری ساخته شده بود که تحقق نیافت. شرکتی موسوم به مهندسی هزاره (Millennium Engineering) همه اینها را سوار خواهد کرد.

سال بعد هنگامی که این ماهواره به سوی مدار فرستاده می شود، به همراه ماهواره های غیرنظامی با یک راکت شرکت اسپیس ایکس (SpaceX) پرتاب خواهد شد. این تمهیدات برای ارسال مشترک ماهواره ها را یک افسر نیروی هوایی به استفاده از اتوبوس به جای ماشین شخصی تشبیه کرده است. سرهنگ دوم اریک مومی، رئیس برنامه های دفتر مسئول عملیات فضایی، می گوید که هزینه آن صرفا 10 میلیون دلار است که هزینه پرتاب آن با راکت، جداگانه محاسبه می‌شود.

در صورت موفقیت این پروژه، نیروی هوایی برای رفتن به فضا به گزینه دیگری دست یافته است – و به همراه شرکت پانزده ساله اسپیس ایکس ( SpaceX) ضربه دیگری بر انحصار ائتلاف بوئینگ – لاکهید مارتین وارد کرده است.

به خاطر چشم انداز پرتاب ماهواره های بسیار ارزان، یک افسر در مورد تمایل نیروی هوایی به ساخت ماهواره هایی با عمر کوتاه، نظر گلدفین را جویا شد تا امکان ساخت ماهواره های ارزانتر، پرتاب سریع تر واستفاده از فن آوری به روز، فراهم شود.

دیدار گلدفین از این پایگاه درحالی است که نیروهای هوافضای نیروی هوایی در دوراهی قرار گرفته اند. اوایل امسال، قانونگذاران در قانون مجوز دفاع ملی 2018 تلاش کردند تا نیروی نظامی هوافضای جدیدی، همانند نیروی دریایی، ایجاد کنند که البته موفق نشدند. با این حال، آنها اصلاحیه هایی در مورد فضا به تصویب رساندند که طرح های نیروی هوایی برای ایجاد یک پست ژنرال سه ستاره در پنتاگون برای نظارت بر عملیات های فضایی را لغو کرد.

گلدفین اظهار کرد که چهار عامل سرمشق رویکرد نیروی هوایی در فضا خواهد بود: «ترکیب هزینه های کمتر پرتاب، دیجیتال سازی ماهواره ها برای کوچک سازی آن، قابلیت بهره‌برداری از فضا در صنعت تجاری و فعالیت رقبا».

وی افزود: «این چهار موضوع طوری پیش می روند که ما از این به بعد مجبور هستیم قابلیت تطابق خود را در فضا افزایش دهیم. به نظر من، امر مسلم این است که برای ارسال سریع اشیا به فضا راه های مختلفی وجود دارد».

[1] Operationally Responsive Space