ست فرانتزمن در یادداشتی که وب‌سایت شورای آتلانتیک (آمریکا) آن را منتشر کرد؛ نوشت: میلیون‌ها فلسطینی، عمدتاً آوارگان، در اردن زندگی می‌کنند و این کشور خود را مدافع اماکن مقدس مسلمانان و مسیحیان در بیت‌المقدس قلمداد کرده و در مورد مسائل جاری در بیت‌المقدس و نگرانی‌های مربوط به حقوق فلسطینیان، جایگاه منحصربه‌فردی دارد. اردن، مصر، فرانسه و آلمان، 7 ژوئیه با انتشار بیانیه مشترک تاریخی با طرح‌های اشغالی اسرائیل مخالفت کردند.

عبدالله دوم، پادشاه اردن، بارها هشدار داده است که اقدامات اسرائیل و دولت ترامپ به بی‌ثباتی‌ها دامن می‌زند. این امر ممکن است به جنگ منجر شده و باعث تیرگی روابط اردن – اسرائیل شود. ظاهراً اسرائیل طرح‌های اشغال حداکثری را کنار گذاشته و به دنبال الحاق دره اردن است. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، ادعا می‌کند که هر نوع طرح الحاق باعث پیشبرد صلح خواهد شد. تشکیلات فلسطین طرح‌های اشغالی اسرائیل را محکوم کرده و رسانه‌های اردن اقدام بعدی واشنگتن را از نزدیک دنبال می‌کنند.

29 ژوئن، مروان معاشر، وزیر امور خارجه اسبق اردن، هشدار داد که فلسطینیان کرانه باختری احتمالاً تقاضای خود از راه‌حل دو دولت را به درخواست برای حقوق مساوی با اسرائیل تغییر دهند. این امر به راه‌حل موسوم به «یک دولت» منجر خواهد شد که در آن، فلسطینیان به‌جای زندگی تحت حکمرانی نظامی، خواستار آن خواهند بود که بخش از اسرائیل محسوب شوند. در این صورت، تنها چاره رهبران فلسطین این خواهد بود که با تبدیل فلسطین به اکثریت تحت کنترل اسرائیل، جامعه بین‌المللی را به فشار بر اسرائیل برانگیزند.

نگرانی‌های اردن چندبعدی است. این کشور به کمک‌های اقتصادی متحدان ثروتمند خویش در خلیج‌فارس و همچنین، آمریکا و غرب نیازمند است. اردن نگران است که اسرائیل احتمالاً تلاش می‌کند تا اردن را به پذیرش مسئولیت فلسطینیان وادار سازد. سال 1988 طی انتفاضه اول، اردن ادعا بر کرانه باختری را رد کرد تا فلسطین بتواند خواستار دولتی برای خویش باشد. بیم اردن از استدلال برخی تندروهای اسرائیلی است مبنی بر اینکه «اردن فلسطین است». معاشر به اسرائیل هشدار داده است که این امر ممکن است به صلح با اردن پایان دهد.

پادشاهی اردن در مخالفت با این طرح‌های اشغالی اسرائیل، دست به دامن سناتورهای آمریکا و کشورهای عربی شده است. ظاهراً اسرائیل یوشی کوهن، رئیس موساد را به امان فرستاده تا با مقامات اردن در مورد نگرانی آن‌ها گفتگو کند؛ اما بین رهبری فعلی اسرائیل و اردن رویدادهای تلخ تاریخی وجود داشته است. در اولین دوره نخست‌وزیری نتانیاهو، ترور خالد مشعل، رهبر حماس، در سال 1997 در خاک اردن مایه شرمساری هر دو دولت شد. سال 2017، گارد سفارت اسرائیل در تیراندازی امان دخالت کرد که اردن آن را یک قتل می‌داند. اردن و اسرائیل سعی کردند تا بحران را کاهش دهند، اما بسیاری از اعضای مجلس اردن و مردم این کشور همچنان نسبت به اسرائیل نگرشی منفی دارند.

اسرائیل انتقاد عمومی اردن را بدیهی قلمداد می‌کند، زیرا ظاهراً این دو کشور به‌طور محرمانه در مسائل امنیتی، همکاری سطح بالایی دارند. اردن و اسرائیل با پیامدهای بالقوه جنگ داخلی سوریه مواجه هستند؛ اما ملک عبدالله در خصوص سیاست‌های دولت ترامپ و طرح‌های اشغالی بالقوه اسرائیل، میان آب‌وآتش قرار گرفته است. غریزه ملک عبدالله وی را به دیدار (ژانویه، آوریل و سپتامبر 2017) با ترامپ سوق داد با این امید که دیدگاه وی در این منطقه را تغییر دهد. آن‌ها ظاهراً روابط دوستانه‌ای داشته‌اند؛ اما ترامپ در انتقال سفارت آمریکا به بیت‌المقدس، دغدغه‌های اردن را نادیده گرفت و روابط آن‌ها به سردی گرائید.

رویکرد اسرائیل در اشغال این سرزمین‌ها در ابتدا واکنش کشورهای حوزه خلیج‌فارس و منطقه را محک خواهد زد؛ اما خواه بحرانی بزرگ اتفاق بیفتد خواه نیفتد، روابط با اردن در دوره نتانیاهو کاهش‌یافته است. پس از تأسیس اسرائیل در سال 1948، اردن برای دهه‌ها نقش مهمی ایفا کرده و زمانی با اسرائیل روابط سازنده‌ای داشته است؛ اما در حال حاضر، پادشاهی هاشمی، حداقل در ظاهر، در تنگنا قرار گرفته و آمریکا و اسرائیل دغدغه‌های آن را آشکارا نادیده می‌گیرند. در بحبوحه اعتراضات به الحاق کرانه باختری، امان با تنش‌ها در جنوب سوریه دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همچنین، اردن لنگر امنیتی مهم سنتکام (ستاد فرماندهی مرکزی ایالات‌متحده آمریکا در خاورمیانه) محسوب می‌شود. ازاین‌رو، طرح‌های اشغالی اسرائیل بر مسائل مختلفی در شرق رود اردن سایه انداخته و پادشاهی هاشمی در بحبوحه سیاست‌های جدید اسرائیل باید توازن دقیقی برقرار سازد.