میکائیل جی. لیسنر، بنیانگذار موسسه راه حل های حقوقی و سیاسی فضا در مقاله‌ای که در فصلنامه مسایل فضایی – بنیاد پژوهشی آبزرور (ORF) منتشر شد، نوشت: به تازگی مدیر کل آژانس فضایی امارات (EIAST) نشست کارگروه سیاست و حقوق فضایی این آژانس را برگزار کرد و در آن جلسه درباره برنامه هایی برای تدوین و توسعه سیاست ملی در عرصه فضا، حقوق فضا و مقررات سازمانی برای اعمال این حقوق به بحث گذاشته شد.

این نخستین گام مهم امارات است، زیرا با این کار نه تنها خود را در جایگاهی برای انجام فعالیت هایی در فضای ماورای جو قرار می دهد، بلکه احتمالا خود را به بازیگری در عرصه بین المللی حقوق و سیاست مربوط به فضا نیز تبدیل می کند.

امارات در عرصه فضای ماورای جو نسبتا تازه وارد است و این کار را با تشکیل موسسه علوم و فن آوری پیشرفته امارات (EIAST) در سال 2006 به دستور شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دوبی آغاز کرد. این موسسه با هدف ارتقای ابتکاری راهبردی برای ارتقای نوآوری علمی و پیشبرد فن آوری فضایی راه اندازی شد تا الهام‌بخش توسعه پایدار در امارات باشد و به عنوان مرکزی در حوزه ابداعات علوم و فن آوری فضایی شناخته شود.

اولین ماهواره امارات به نام دوبی ست-1 با همکاری کره جنوبی ساخته و در ژوئیه 2009 پرتاب شد و دومین ماهواره به نام دوبی ست-2 نیز با همکاری کره جنوبی تولید و درنوامبر 2013 پرتاب شد.

امارات پیش از تشکیل EIASTنیز با پیوستن به پیمان اصول حاکم بر فعالیت های دولت ها در اکتشاف و استفاده از فضای ماورای جو، از جمله ماه و دیگر اجرام سماوی (معاهده فضای ماورای جو) در اکتبر 2000 به عضوی از چارچوب حقوق بین الملل فضا تبدیل شد.

امارات متعاقبا به کنوانسیون مسئولیت بین المللی درباره خسارات ناشی از اجسام فضایی (کنوانسیون مسئولیت) و نیز کنوانسیون ثبت اجسام پرتاب شده به فضای ماورای جو (کنوانسیون ثبت) ملحق شد و به این ترتیب جایگاهی برای پیوستن به کشورهای فعال در ماورای جو برای خود فراهم آورد.

با این حال نشانه یک کشور واقعا فعال در ماورای جو این است که افزایش و اهمیت فعالیت های ماورای جو را درک کند و سیاست ها و حقوق داخلی و بین‌المللی را برای اجرای آن سیاست ها برقرار سازد. احتمال دارد که امارات این امر را درک کرده و هماهنگ با اهداف EIAST در مراحل برنامه ریزی سیاست داخلی مربوط به فضا قرار داشته باشد.

معمولا وقتی کشوری یک سیاست ملی را در حوزه فضا اعمال می کند، قصد دارد مسیرهایی سیاسی را برای هدایت برنامه های داخلی، نظامی و امنیت ملی دولت ارایه و نیز روابط با بخش های بازرگانی و پژوهش فضا و شرکای بین المللی را پوشش دهد.

مهم‌تر اینکه طراحی یک سیاست ملی در عرصه فضا می تواند به این منظور صورت گیرد که یک کشور را به بازیگری ژئوپلیتیک در عرصه بین المللی تبدیل کند تا به آن اجازه دهد در حقوق و سیاست بین المللی مربوط به فضا در جهت نفع ژئوپلیتیک خود اعمال نفوذ کند. در واقع وقتی کشوری سیاست داخلی در عرصه فضا داشته باشد، بیشتر به عنوان بازیگر در حوزه ژئوپلیتیک در نظر گرفته می شود تا وقتی که فقط بر شایستگی فنی خود تکیه کند.

درباره اینکه سیاست امارات درباره فضا شامل چه عناصری خواهد بود، اطلاعات کمی در دست است، اما اصولی مقدماتی وجود دارد که احتمالا به این مساله پاسخ می دهد. انتظار می رود سیاست امارات در این خصوص بر نیازها و اهداف داخلی برای توسعه برنامه فضایی بومی متمرکز باشد.

این سیاست پیشنهادی همچنین ممکن است به نیاز به توسعه حقوق و مقررات داخلی درباره فضا بپردازد تا به فعالیت های دولت پاسخ دهد و الزامات حقوقی موجود امارات تحت توافقات بین المللی که به آنها ملحق شده را نیز در بر گیرد. این سیاست احتمالا فعالیت های فضایی خصوصی (از جمله گردشگری فضایی، میزبانی فعالیت های فضایی تجاری و لزوم اعمال حقوق و مقرراتی برای اداره این صنعت ) را نیز لحاظ خواهد کرد.

همکاری با دیگر کشورها در فعالیت های ماورای جو نیز ملاحظه مهمی است که سیاست آتی درباره فضا مطمئنا به آن خواهد پرداخت. همکاری بین المللی نه تنها دسترسی به منابعی را برای امارات ممکن می سازد که در غیر این صورت به آنها دسترسی نخواهد داشت، بلکه مشروعیت بیشتر و وجهه و اعتبار ملی حاصل از این اقدام را نیز برای این کشور به همراه خواهد آورد.

مساله امنیت ملی بسته به اینکه امارات درباره ادغام سیاست های داخلی و سیاست های مربوط به امنیت ملی خود چگونه تصمیم‌گیری کند، می تواند بخش قابل توجهی از سیاست امارات را تشکیل دهد. همه کشورها کاربرد و ارزش فضای ماورای جو برای امنیت ملی را تشخیص می دهند. موقعیت جغرافیایی امارات به شکلی است که توسط کشورهایی احاطه شده که روابط خوبی با آنها دارد، اما در عین حال به همسایگانی نزدیک است که به لحاظ تاریخی با آنها خصومت داشته است. این امر به همراه بی ثباتی ذاتی این منطقه موضوع استفاده از فضای ماورای جو را به منظور فعالیت های امنیت ملی برای سیاست امارات حایز اهمیت فوق العاده ای می سازد.

اینجاست که سیاست امارات درباره فضا می تواند شامل یک سیاست علنی غیرطبقه بندی شده درباره فضا و نیز نسخه ای غیرعلنی و طبقه بندی شده شود که نسخه علنی شامل بیانیه‌های عمومی درباره استفاده از فضای ماورای جو برای فعالیت های امنیت ملی و نسخه غیرعلنی شامل اهداف ملی خاص برای استفاده از ماورای جو در جهت اهداف امنیت ملی باشد.

شکل نهایی سیاست امارات درباره فضا هرچه که باشد، شامل نفع ژئوپلیتیک و احترام به بازیگران فعال در ماورای جو خواهد بود و ممکن است منجر به الحاق امارات به نهادهای بین المللی نظیر کمیته استفاده صلح آمیز از فضای ماورای جو شود. به علاوه اینکه امارات این ابتکار را دنبال می کند و برای تدوین یک سیاست منسجم درباره فضا زمان می گذارد، نشان می دهد که علاقه اش به فعالیت های ماورای جو فقط برای نمایش نیست و معرف یک تعهد ملی است که به آن اجازه می دهد به باشگاه کشورهایی بپیوندد که سیاست های ملی در حوزه فضا تدوین کرده و احترام همراه با آن را نیز به دست آورده اند.