جعفر قنادباشی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: «این دیدار نه اقدامی واقعی برای تغییر وضعیت میدانی یا سیاسی سوریه بلکه در بهترین حالت یک نمایش سیاسی است.» او توضیح داد که «احمد الشرع، رئیس‌جمهور موقت سوریه، عملاً به‌عنوان یک ابزار مورد استفاده قرار گرفته است، نه یک هدف مستقل در معادلات منطقه‌ای. ضمن اینکه الشرع به‌رغم گذشت یک سال از آغاز حکومتش نتوانسته است همه جریان‌های سیاسی سوریه را با خود همراه کند و حتی برخی جریان‌های حامی وی، به دلیل تلاش او برای برقراری روابط با رژیم اسرائیل، در مقابل او قرار گرفته‌اند.»

این کارشناس تشریح کرد: «ترامپ با این دیدار تلاش کرد نفوذ آمریکا را در روند مذاکرات منطقه‌ای و سوریه حفظ کند؛ اما هیچ تغییری در ساختار واقعی قدرت در دمشق ایجاد نخواهد شد.» وی افزود: «دولت ترامپ می‌کوشد با استفاده از چهره‌هایی همچون رئیس‌جمهور موقت سوریه، ضمن حفظ ظاهر دیپلماتیک، نفوذ خود را در منطقه اعمال کند.» قنادباشی افزود: « امروز، سوریه کشوری هزار پاره است و بازیگران خارجی تلاش می‌کنند آن را به نفع منافع خود مدیریت کنند؛ نقشی که نه دولت سوریه، بلکه اهرم‌های بیرونی ایفا می‌کنند.»

اشغالگری رژیم اسرائیل و محدودیت‌های تغییر سیاسی

این تحلیلگر با اشاره به وضعیت اشغالگری رژیم اسرائیل بیان کرد: «حتی بهبود روابط میان دمشق و واشنگتن نمی‌تواند سیاست تهاجمی رژیم اسرائیل را تغییر دهد.» او توضیح داد: «اکنون بیش از ۸۰۰ کیلومتر مربع از خاک سوریه تحت اشغال رژیم اسرائیل است و این اشغالگری با حمایت‌ها و چشم‌پوشی قدرت‌های بزرگ بویژه آمریکا ادامه دارد.»

قنادباشی افزود: «در کنار این اشغالگری‌ها، تحریکات رژیم اسرائیل برای تجزیه سوریه و ایجاد جریان‌های جدایی‌طلب همچنان جدی است.» او تشریح کرد: «رژیم اسرائیل تلاش می‌کند با اقدامات مستقیم یا غیرمستقیم زمینه تضعیف یکپارچگی سوریه را فراهم کند.» وی توضیح داد: «این رفتارهای تجاوزکارانه رژیم اسرائیل مستقل از مناسبات دیپلماتیک واشنگتن و دمشق است و سیاست‌های اشغالگری آن اساساً بر منافع امنیتی و استراتژیک تل‌آویو مبتنی است.» او افزود: «حتی اگر روابط سوریه و آمریکا به سطح بهتری برسد، این وضعیت نمی‌تواند ماهیت اشغالگری رژیم اسرائیل را دگرگون کند.»

این تحلیلگر اظهار داشت: «تنها راهبرد واقعی مقابله با اشغالگری رژیم اسرائیل، اقدام هماهنگ و مستمر منطقه‌ای و حمایت‌های بین‌المللی است، اما در شرایط فعلی تحقق آن حداقل در کوتاه‌مدت دشوار خواهد بود.» قنادباشی تصریح کرد: «حتی پیوستن سوریه به پیمان ابراهیم نیز تضمینی برای عادی‌سازی روابط این کشور با رژیم اسرائیل نخواهد بود.»

قنادباشی در ادامه تحلیل خود اظهار داشت: «نظم جدیدی در غرب آسیا در حال شکل‌گیری است که اساساً اهداف آن تأمین منافع رژیم اسرائیل و غرب است.» او توضیح داد: «سوریه، مصر، اردن، عربستان و حتی ترکیه در این نقشه تنها به‌عنوان ابزارهایی برای تحقق این نظم تعریف شده‌اند.» وی افزود: «این نظم بر دو هدف اصلی استوار است: نخست حفظ امنیت رژیم اسرائیل و دوم حفظ مسیرهای انرژی در راستای منافع غرب.» وی تشریح کرد: «تمام اقدامات دیپلماتیک، نظامی و اقتصادی در منطقه، از جمله توافق‌ها و سفرهای اخیر، نه در جهت بهبود روابط میان کشورها بلکه در راستای تضمین این دو هدف صورت می‌گیرد.»

این تحلیلگر تأکید کرد: «در این چارچوب، نفوذ کشورهای منطقه محدود به نقش‌هایی است که رژیم اسرائیل و غرب برای آن‌ها تعیین کرده‌اند.» او توضیح داد: «این بدان معناست که هر تغییر ظاهری یا توافق کوتاه‌مدت در سطح منطقه، تغییری اساسی در ساختار امنیتی یا اقتصادی غرب آسیا ایجاد نخواهد کرد.» او افزود: «حتی کشورهای مستقل و دارای قدرت نسبی نیز بخشی از شبکه بزرگ‌تری برای تضمین امنیت رژیم اسرائیل و جریان انرژی هستند.» قنادباشی افزود: «بنابراین تحلیل معادلات منطقه‌ای باید بر اساس چگونگی تامین منافع واقعی رژیم اسرائیل و غرب انجام شود.»

قنادباشی در پایان یادآور شد: «بررسی تحولات اخیر سوریه و منطقه نشان می‌دهد هیچ تغییری در معادلات کلان بدون توجه به این اهداف بنیادی قابل‌درک نیست و در هرگونه تحلیل یا پیش‌بینی باید این چارچوب را لحاظ کرد.»