جمهوری اسلامی ایران که همواره نقش سازنده و مثبت در تحولات درون‌منطقه‌ای و حل بحران‌های سیاسی – امنیتی غرب آسیا دارد، در سال‌های پس از جنگ تحمیلی، تمرکز ویژه‌ای روی گسترش کمی و کیفی توانمندی‌های نظامی – دفاعی و قدرت بازدارندگی خود از جمله در عرصه «پهپاد» داشته است.

هشت سال جنگ نابرابر تحمیلی که هیچ کشوری حاضر به تأمین نیازهای تسلیحاتی ایران نبود، تجربه گران‌قیمتی برای ارتقای زیرساخت‌های نظامی و دفاعی کشور است؛ آن‎هم در برهه‌ای از زمان که مجله تایم در سال 2019 آن را «عصر پهپادها» توصیف کرد.

برخورداری از تعداد زیادی از انواع پهپادهای پیشرفته با قابلیت‌های متنوع شناسایی، مراقبت، رزمی، جنگ الکترونیک، کشاورزی، مخابرات، آب و هوا، کنترل ترافیک و… در انواع مختلف باعث شده است که ایران جزو «چهار قدرت برتر» سازنده هواپیماهای بدون سرنشین در جهان به‌شمار رود، این موضوع برای ایران یک «نقطه قوت» محسوب می‌شود.

اگر از حیث اقتصادی هم به موضوع نگاه شود، دو عامل مهم وجود دارد که هواپیماهای بدون سرنشین را به یک «بازار منحصربفرد» و پرسود تبدیل کرده است: 1- روند پرشتاب موارد استفاده از پهپاد در جهان که به فراتر از حوزه‌های نظامی از جمله کشاورزی، مدیریت فجایع طبیعی، آب‌وهوا، نظارت بر ترافیک و… گسترش یافته است. 2- محدودیت و انحصار فناوری‌های تولید پهپاد که در اختیار تعداد کمی از کشورها قرار دارد. براساس برآوردهای موجود، هزینه‌ای که کشورها برای خرید پهپاد تا سال 2023 اختصاص خواهند داد، به بیش از 15 میلیارد دلار در سال خواهد رسید که از این حیث می‌تواند بازار پرسودی در زمینه صادرات پهپاد در اختیار تولید کنندگان آن قرار دهد. این در حالی است که بسیاری از کشورهای کم‌درآمد نیز تمایل دارند خرید انبوه پهپاد را که قیمت تمام شده آن عمدتا کمتر از یک میلیون دلار است جایگزین خرید تسلیحات پرهزینه‌ای نظیر جنگنده‌های آمریکایی اف35 کنند که 110 میلیون دلار هزینه دارد.

محافل سیاسی و رسانه‌ای آمریکا، رژیم‌صهیونیستی و برخی کشورهای همسو با آنها، ضمن اذعان به قابلیت‌های پهپادی ایران، همیشه تلاش کرده‌اند این‌گونه «القاء» کنند که پیشرفت روزافزون ایران در این فناوری، عاملی برای تهدید منطقه است!

برخورداری ایران از قدرت پهپادی و  قرار دادن دانش و تکنولوژی این پرنده هدایت‌پذیر در اختیار کشورهای دوست و متحد و همچنین جبهه مقاومت اسلامی، پیامدهای مهمی در راستای تعمیق صلح و امنیت در سطح منطقه داشته که به مهم‌ترین آن‌ها اشاره می‌شود:

یک: نقش مؤثر و کارآمد پهپاد در زمینه «مبارزه با تروریسم» به‌ویژه داعش در سوریه و عراق از طریق مأموریت‌های شناسایی، پشتیبانی و رزمی که حتی آمریکایی‌ها نیز در نشست‌های خصوصی خود بر آن معترف‌اند.

دو: تغییر مفهوم قدرت و «توازن قوای میدانی» در منطقه که باعث شده است دست مقاومت اسلامی برای کاهش هزینه‌های نظامی و خسارت‌های مادی – جانی و وارد ساختن «ضربات راهبردی» به دشمن بازتر شود که به یک چالش بزرگ برای آمریکا و رژیم‌صهیونیستی تبدیل شده است که به «جنگ و بحران‌آفرینی» برای تأمین منافع خود اعتقاد راسخی دارند.

سه: کاهش خسارات جانی و مادی در قیاس با نبردهای گذشته جبهه مقاومت اسلامی با رژیم‌صهیونیستی و محور ضدمقاومت که در رأس اقدامات جنایتکارانه و جنگی علیه این جبهه قرار دارد.

چهار: «از بین بردن برتری هوایی آمریکا» پس از سال‌ها در منطقه که چندی پیش ژنرال مکنزی فرمانده سابق ستاد مرکزی ارتش آمریکا در خاورمیانه (سنتکام) نیز به آن اعتراف کرد.

در شرایط خاص منطقه‌ای و بین‌المللی که تهدیدهای نظامی و سخت‌افزاری هنوز به قوت خود باقی است و هر روز ابعاد جدید و پیچیده‌تری به خود می‌گیرد و قدرت‌های بزرگی مانند آمریکا به جنگ به عنوان «ابزاری» برای پیشبرد منافع منطقه‌ای و جهانی خود نگاه می‌کنند، برخورداری از فناوری پیشرفته و کاربردی در زمینه طراحی، ساخت، تولید انبوه و صادرات پهپادها، یک «مزیت استراتژیک» در حوزه نظامی محسوب می‌شود.