ماری کاسپرک در یادداشتی که اندیشکده شورای آتلانتیک آمریکا منتشر کرد، نوشت: یک مؤلفه مهم «توافق باغ رز» میان ترامپ و یونکر، توافق برای همکاری در خصوص اصلاحات سازمان تجارت جهانی بود. درحالی‌که در ابتدا پیشرفتی مقدماتی حاصل شد، اما همکاری آمریکا و اروپا در خصوص اصلاحات به ضعف کشیده شد. در حال حاضر برخلاف آرمان‌های ترانس آتلانتیک در تابستان 2018، شاهد همکاری کمتر، موانع بیشتر و چشم‌اندازی مأیوس‌کننده، دست‌کم تا پایان سال 2020، هستیم.

گروه کاری سه‌جانبه متشکل از آمریکا، اتحادیه اروپا و ژاپن که اواخر سال 2017 تشکیل شد تا اصلاحات سازمان تجارت جهانی و مبارزه باسیاست‌های غیر بازار محور و اقدامات کشورهای ثالث را پیش ببرد، هم‌راستا با روح توافق باغ رز در ژوئیه سال 2018 پیش می‌رفت؛ اما این گروه کاری بعد از چند نشست مثبتی که در طول دو سال گذشته داشت، از آخرین نشست خود در ماه ژانویه تاکنون فعالیتی (دست‌کم به‌صورت علنی) نداشته است. درحالی‌که جهان با ریزش اقتصادی ناشی از شیوع ویروس کرونا دست‌وپنجه نرم می‌کند، پیشبرد اصلاحات سازمان تجارت جهانی و رفع سیاست‌های منحرف‌کننده بازار در دوران بلاتکلیفی اقتصادی از اهمیت بیشتری برخوردار است.

بااین‌حال همکاری ترانس آتلانتیک درزمینهٔ اصلاحات سازمان تجارت جهانی مدت‌ها قبل از همه‌گیری کرونا تضعیف شد و رهبران سیاسی احتمالاً به این زودی‌ها آن را احیا نخواهند کرد. به سه دلیل دراین‌باره اشاره می‌کنیم:

اول، قضیه ایرباس در برابر بوئینگ در سازمان تجارت جهانی در خصوص پرداخت یارانه‌های ناعادلانه به این دو شرکت توسط اتحادیه اروپا و آمریکا است. درحالی‌که مشاجره بین اتحادیه اروپا و آمریکا برای بیش از یک دهه به درازا کشیده شده است، اخیراً سازمان تجارت جهانی در حکمی اعلام کرد که پرداخت یارانه به ایرباس توسط اتحادیه اروپا غیرقانونی است و به آمریکا اجازه داد تعرفه‌هایی به ارزش میلیاردها دلار را بر روی کالاهای اتحادیه اروپا وضع کند. این حکم به‌جای آن‌که مشاجره را حل‌وفصل کند، به انتقام‌گیری ترامپ از اروپا منجر شد و اتحادیه اروپا نیز به‌محض دریافت حکم نهایی سازمان تجارت جهانی در خصوص اقدامات متقابل در برابر یارانه‌های ناعادلانه آمریکا به بوئینگ آماده تلافی شد.

یک کشمکش دیگر در ممانعت آمریکا از انتصاب قضات جدید برای رکن استیناف سازمان تجارت جهانی ریشه دارد. تعدادی از اعضای سازمان تجارت جهانی در تلاش برای حفظ نظام دومرحله‌ای رفع مشاجرات یک ترتیبات موقت استیناف را (به‌عنوان جایگزین) تشکیل دادند. درحالی‌که چین بخشی از این راه‌حل موقت است، آمریکا در آن حضور ندارد و این امر به روح یافتن راه‌حلی مشترک آسیب دیگری وارد می‌کند.

درنهایت، اعلامیه روبرتو آزودو، دبیر کل سازمان تجارت جهانی درباره کناره‌گیری از این سازمان در ماه می، درحالی‌که بیش از یک سال تا پایان دوره کاری او باقی‌مانده است، تلاش‌ها برای اصلاحات را متوقف کرد. نشست وزیران سازمان تجارت جهانی در ماه ژوئن که می‌توانست به تصمیماتی درباره اصلاحات منجر شود تا سال آینده به تعویق انداخته شد. حالا این نهاد به‌جای آن‌که تصمیماتی اساسی بگیرد، مشغول یافتن یک رهبر جدید شده است.

رئیس سازمان تجارت جهانی یکی از دو کاندیدای انتخاباتی سال جاری است که از قدرت تأثیرگذاری در احیای اصلاحات ترانس آتلانتیک برخوردار است. انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در ماه نوامبر نیز به همین اندازه از اهمیت برخوردار است. درحالی‌که انتظار می‌رود کاندیداهای هر دو انتخابات با چین سختگیرانه برخورد کنند، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که رویکرد آن‌ها در خصوص سازمان تجارت جهانی بسیار متفاوت باشد: جو بایدن که به همکاری چندجانبه معتقد است برای اصلاحات مشترک در سازمان تجارت جهانی (احتمالاً از طریق احیای گروه کاری سه‌جانبه) تلاش خواهد کرد اما بعید است به ممانعت از انتصابات رکن استیناف ادامه دهد. اگر ترامپ دوباره انتخاب شود، احتمالاً به تهدید به ترک سازمان تجارت جهانی به‌عنوان بخشی از یک راهبرد مذاکراتی ادامه خواهد داد.

همکاری ترانس آتلانتیک در خصوص اصلاحات سازمان تجارت جهانی یک‌بار دیگر تا انتخاب رئیس جدید این سازمان، برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و احتمالاً تا نشست بعدی وزیران سازمان تجارت جهانی در تابستان سال آینده گرفتار یک الگوی بازدارنده خواهد بود. اگر آمریکا و اتحادیه اروپا اقدام قابل‌توجهی انجام ندهند، چین با خوشحالی این خلأ را پر خواهد کرد.