اسکات ای. اسنایدر، از کارشناسان شورای روابط خارجی آمریکا در تحلیلی که این موسسه بر روی وب‌سایتش منتشر کرد، نوشت: مذاکرات آمریکا و کره جنوبی در خصوص این که هر کدام باید چه میزان هزینه بابت حفظ اتحاد نظامی دو کشور پرداخت کنند، در پی یک اختلاف علنی بی سابقه میان آنها از هم فرو پاشید. این تنش‌های در حال ظهور می‌تواند بر مذاکرات هسته‌‌ای کره شمالی، سیاست در قبال چین و اعتماد به ساختار اتحاد تحت رهبری آمریکا در منطقه آسیا اقیانوسیه تاثیرگذار باشد.

شکاف میان این دو کشور شکافی قابل توجه است. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا می‌خواهد کره جنوبی سالانه مبلغ 4.7 میلیارد دلار را بابت پشتیبانی از عملیات آمریکا در این کشور به آمریکا بپردازد. در سال جاری کره جنوبی حدود 924 میلیون دلار را به عنوان بخشی از یک توافق یک ساله تقسیم مسئولیت پرداخت کرد که جایگزین توافق پنج ساله قبلی، مشهور به توافق اقدامات ویژه، شد. مذاکرات دو طرف برای جایگزین کردن توافق موجود که مدت اجرای آن در پایان سال جاری میلادی خاتمه می‌یابد، در ماه نوامبر با شکست روبرو شد.

اختلاف آنها تا حد زیادی به این تقاضای آمریکا مربوط می‌شود که می‌خواهد کره جنوبی پولی را برای مقوله‌های جدیدی از هزینه‌ها پرداخت کند. کره جنوبی در حال حاضر مسئول پوشش 40 تا 45 درصد هزینه‌های غیرپرسنلی در شبه جزیره کره از جمله حقوق محلی، لجستیک و پروژه‌های ساخت و ساز است و در عین حال میلیاردها دلار صرف خرید تجهیزات نظامی از آمریکا می‌کند.

حالا دولت دونالد ترامپ از سئول می‌خواهد هزینه‌های آمریکا برای عملیات‌، تجهیزات و مهارت در خارج از کره جنوبی، اما مرتبط با دفاع از شبه جزیره کره را به عهده بگیرد؛ اما دولت کره جنوبی تا کنون مخارج جدید را متقبل نشده و احتمالا به مقاومت خود ادامه خواهد داد. شاید افزایش معقول پرداخت هزینه‌ها ممکن باشد، اما به شدت بعید است که مالیات‌دهندگان کره جنوبی مسئولیت پوشش هزینه‌های حمایت از نیروها و عملیاتی را بپذیرند که در کره جنوبی قرار ندارد.

این اختلاف چطور بر مذاکرات هسته‌ای کره شمالی تاثیر می‌گذارد؟

هدف از حضور نیروی نظامی آمریکا در شبه جزیره کره ایجاد بازدارندگی در برابر تهاجم کره شمالی بوده است. حالا کنگره از بیم آن که ترامپ به عنوان بخشی از معامله بد با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، نیروهای آمریکایی را زودتر از موقع از این شبه جزیره خارج کند یا خواستار کاهش نیروها برای مجازات کره جنوبی شود، خروج نیروهای آمریکایی از شبه جزیره کره را به عنوان بخشی از قانون مجوز دفاعی 2019 محدود کرد. این قانون کاهش نیروها به زیر 22 هزار نیرو را ممنوع می‌کند.

خروج نیروها از کره جنوبی هدف بلند مدت کره شمالی بوده است، اما این امر برای پیونگ یانگ هم مزایا و هم خطراتی در پی خواهد داشت. از یک سو کره جنوبی بدون پشتیبانی آمریکا در برابر اخاذی و ارعاب هسته‌ای آسیب‌پذیر تر خواهد شد و از سوی دیگر برتری فنی متعارف کره جنوبی بر کره شمالی دیگر با محدودیت‌های تحمیلی آمریکایی که نگران گرفتار شدن در مناقشه جدید دو کره است، روبرو نخواهد بود.

این برای ژاپن چه معنایی دارد؟

ژاپن با تقاضاهای مشابه دولت ترامپ در خصوص تقسیم مسئولیت نظامی روبرو است و با دقت مذاکرات آمریکا و کره جنوبی را دنبال کرده است. طنز ماجرا آنجاست که خواسته‌های دولت ترامپ باید به نزدیک شدن این دو متحد آمریکا کمک کند، اما با توجه به تنش‌های اخیر میان آنها چنین اتفاقی رخ نداده است.

چین چه چیزی به دست می‌آورد؟

با توجه به این که نفوذ منطقه‌ای چین و قابلیت‌های نظامی آن همچنان در حال رشد است، پکن می‌تواند رابطه آمریکا-کره جنوبی را ارتباطی ضعیف در ساختار اتحاد آسیا اقیانوسیه در نظر بگیرد که آمریکا  برای چندین دهه بازیگر مسلط آن بوده است.

در ماه‌های اخیر چین احیای روابطش با کره جنوبی را در اولویت قرار داده و نشان داده است که چطور می‌تواند به عنوان بخشی از یک راهبرد برای آنکه جانشین آمریکا به عنوان بازیگر مسلط آسیا شود، بر اختلافات جاری سرمایه گذاری کند. چین می‌خواهد اطمینان یابد که منطق وجودی اتحاد آمریکا – کره جنوبی همچنان بر محور کره شمالی و نه بر محور ممانعت از منافع چین در این منطقه باقی می‌ماند.

سئول همچنین در صدد است روابط نظامی با پکن را با ایجاد هات‌لاین و دیگر تبادلات بهبود بخشد، اما اقدام تلافی جویانه چین در قبال تصمیم کره جنوبی برای میزبانی پدافند دفاع موشکی آمریکا همچنان مانعی در این مسیر است.