وارون سیوارام و مادیسون فریمن در یادداشتی که نشریه فارن افرز آن را منتشر کرد، نوشتند: پیش از این، ترامپ در ماه ژوئیه اعلام کرده بود که آمریکا را از توافق پاریس خارج می کند، اما از آنجایی که آمریکا به طور قانونی نمی تواند تا سال 2020 از این توافق اقلیمی خارج شود، بنابراین جایگاه این کشور در مذاکرات بن محفوظ است.

با این حال، موضوع ترویج منبع انرژی بسیار پاک تر، یعنی انرژی هسته ای، در هیاهوی جنجال های نمایندگان مشکل آفرین آمریکا درباره سوخت فسیلی، فراموش شده است. انرژی هسته ای به عنوان بزرگترین منبع انرژی پاک در آمریکا، برای کاهش جهانی تولید گازهای گلخانه ای و مقابله با تغییرات اقلیمی، حیاتی است. اما باتوجه به اینکه دولت ترامپ حمایت خود از انرژی هسته ای را به سوخت های فسیلی نظیر زغال سنگ سوق داده است، این دولت از مقام خود به عنوان حامی حفظ محیط زیست، کناره گیری کرده و روابط راهبردی مهم خود را تخریب کرده است.

در داخل، دولت آمریکا سیاست بحث برانگیزی را برای تامین یارانه قابل توجه راکتورهای اتمی و نیروگاه های برق زغال سنگ، پیشنهاد کرده است. پیوند این دو منبع انرژی ضرورتی ندارد اما وزارت انرژی آمریکا ادعا می کند که این دو منبع انرژی به بهترین نحو، باعث تقویت سیستم انرژی الکتریکی کشور می شود، درحالی که یک گروه متشکل از هر دو حزب، این پیشنهاد دولت را به عنوان اقدامی آشکار برای تقویت منبع انرژی مطلوب دولت قلمداد کرده و از آن انتقاد کرده است. دولت ثروت هسته ای و زغال سنگ را به دید یکسان نگریسته و با ترویج این منبع برگشت ناپذیر و ناپایدار، آینده صنعت هسته ای و منافع اقلیمی، سیاسی، و امنیتی آن را به مخاطره می افکند. ترامپ باید دو منبع انرژی را بهم گره نزده و تلاش های خود را برای تقویت صنعت هسته ای پیشرفته آمریکا متمرکز کند.

جواب منفی به طرح پیشنهادی

در ماه سپتامبر، ریک پری، وزیر انرژی آمریکا، پیشنهادی را برای تصویب به کمیسیون تنظیم مقررات انرژی فدرال (FERC) ارائه کرد که از تعطیلی نیروگاه های برق هسته ای و زغال سنگ جلوگیری می کند. طبق پیشنهاد وی، نیروگاه هایی که سوخت سه ماهه خود را در محل، ذخیره کنند، یارانه به آنها تعلق می گیرد. واکنش هر دو جناح به پیشنهاد پری سریع و انتقادآمیز بود؛ ائتلاف های مختلفی از جمله، نمایندگان هر دو حزب، و همچنین تحلیلگران، فعالان محیط زیست و گروه های صنعت گاز طبیعی و صنایع تجدید پذیر، این پیشنهاد را رد کردند. بسیاری معتقد بودند که این پیشنهاد در عمل باعث تقویت سامانه انرژی نمی شود زیرا تنها 00007/0 درصد از قطعی برق آمریکا در طول پنج سال گذشته بخاطر عدم وجود سوخت کافی در نیروگاه بوده است. به اعتقاد آنها، پری به مقاومت سامانه تامین انرژی چندان اهمیت نمی دهد بلکه صرفا می خواهد از نیروگاه های زغال سنگ و هسته ای حمایت کند.

به دلایل مختلفی صنعت انرژی هسته ای و زغال سنگ در آمریکا در حال افول است. هر دو صنعت بخاطر تولید ارزان گاز طبیعی داخلی به واسطه  شکستگی هیدرولیکی از صفحات شیل، کاهش یافته اند و هزینه انرژی تجدیدپذیر آن قدر کاهش یافته است که با محاسبه یارانه دولت، اکنون نصب مزرعه خورشیدی و بادی در مقایسه با نیروگاه های هسته ای و زغال سنگ، ارزان تر است. بر همین منوال، با توجه به افزایش هزینه های جانبی و ورشکستگی وستینگهاوس (Westinghouse)، یکی از شرکت های هسته ای آمریکا، در ماه مارس اخیر، آینده راکتورهای هسته ای جدید نیز چندان روشن نیست.

اعتراض شدید مخالفان عملا شانسی برای تصویب پیشنهاد پری باقی نگذاشت و تنها راه تصویب آن مستلزم حمایت حداکثری کمیسرها است. با این حال، از پنج کمیسر کمیسیون تنظیم مقررات انرژی فدرال، دو نفر اظهار کرده اند که از این طرح حمایت نخواهند کرد و احتمالا کمیسر سومی نیز از آنها پیروی خواهد کرد. بنابراین، دولت باید تنها به اصلاح طرح پری امیدوار باشد.

داستان دو منبع انرژی

حمایت از انرژی هسته ای داخلی هدفی ستودنی است. درحال حاضر در آمریکا، راکتورهای قدیمی، بزرگترین منبع انرژی غیر- کربن محسوب می شود و تعطیلی این راکتورها بدون جایگزینی آنها با راکتورها جدید، تداوم کاهش تولید گازهای گلخانه ای را برای آمریکا دشوار خواهد کرد. دولت آمریکا با تجدید صنعت هسته ای خود، احتمالا می تواند حسن نیت سیاسی خود را که پس از اعلام برنامه خروج آمریکا از توافق پاریس از دست رفته بود، بازسازی کند.

همچنین، تقویت صنعت انرژی هسته ای آمریکا برای پیشبرد منافع امنیت ملی این کشور نیز ضروری است. به لحاظ تاریخی، صنعت هسته ای داخلی بالنده آمریکا به این کشور امکان داده است تا به انعقاد موافقتنامه های  موسوم به «قراردادهای 123» برای صدور فن آوری و سوخت راکتور به کشورهای سراسر جهان نائل شود. به دنبال این موافقتنامه ها، پروتکل های سفت و سختی برای جلوگیری از تکثیر مواد هسته ای با درجه کاربرد نظامی بوجود آمد. با این حال، با افول صنعت هسته ای آمریکا، کشورها بطور فزاینده ای به دیگر تامین کننده های هسته ای، نظیر روسیه، وابسته می شوند که مستلزم پروتکل های سختگیرانه منع تکثیر نبوده و از این رو، احتمال این خطر افزایش می یابد که مواد هسته ای به دست نااهلان بیفتد. علاوه بر این، افول صنعت هسته ای آمریکا، زنجیره تولید داخلی برای تامین تقریبا 100 راکتور هسته ای تامین کننده نیروی زیردریایی ها و کشتی های هواپیمابر نظامی را به خطر می اندازد.

درنهایت، بخش هسته ای از دیرباز منبع رونق اقتصادی آمریکا بوده است. بنابراین، جوان سازی این صنعت داخلی و استقرار راکتورهای جدید در داخل و در خارج (ازجمله کشورهای آسیا که مشتاق تقویت اقتصاد خود از طریق نیروی هسته ای هستند) باعث ایجاد شغل و رونق اقتصادی خواهد شد.

گزینه هسته ای

درکنار تقویت سامانه تامین برق، حمایت از ناوگان راکتورهای هسته ای قدیمی نیز حائز اهمیت است. برخی از ایالت های آمریکا سیاست های نامشخصی برای تقویت راکتورهای خود اتخاذ کرده اند اما حمایت از این صنعت نیازمند یک طرح ملی است. دولت ترامپ باید با همکاری کنگره بودجه ای برای حفظ فعالیت این ناوگان راکتورهای هسته ای موجود اختصاص داده و منافع اقلیمی، سیاسی، امنیتی و اقتصادی این کار را مد نظر قرار دهد.

با این حال، فن آوری راکتورهای امروزی برای سیستم های آتی تولید انرژی هسته ای کافی نبوده و امن نیستند. دولت آمریکا باید در پژوهش، اثبات و توسعه فن آوری های هسته ای جدید، سرمایه گذاری زیادی کرده و به بازبینی در مقررات قدیمی صادرات انرژی هسته ای خود بپردازد که باعث مزیت رقبای خارجی این کشور شده است. انجام این اقدامات باعث جوان سازی صنعت هسته ای داخلی شده و برای آمریکا دست آوردهای اقتصادی و امنیتی به ارمغان می آورد.

تا زمانی که دولت ترامپ سرنوشت انرژی هسته ای را به صنعت رو به افول زغال سنگ گره بزند، چشم انداز صنعت هسته ای، تاریک خواهد بود. این دولت باید از طرح اشتباه خود برای پرداخت کمک های دولتی به هر دو منبع زغال سنگ و هسته ای، دست برداشته و بجای آن، راهبرد اندیشمندانه ای برای پیشبرد رنسانس هسته ای داخلی اتخاذ کند.