محمدرضا عسگری مورودی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: «آمریکا و اروپا به رسمیت شناختن طالبان در افغانستان را به تغییر رویکردها، رویه‌ها، سیاست‌ها و اقدامات این گروه در افغانستان مشروط کرده‌اند. احترام به حقوق زنان و حقوق رسانه‌ها، عدم ایجاد محدودیت برای آزادی‌های فردی و اجتماعی و برقراری دمکراسی از طریق تشکیل یک دولت فراگیر ازجمله محوری‌ترین خواسته‌های غرب در ازای به رسمیت شناختن حاکمیت طالبان در افغانستان است.»

وی درباره عملکرد طالبان در بیش از سه ماه گذشته گفت: «با وجود وعده طالبان برای تشکیل دولتی با مشارکت همه اقوام در افغانستان، در بیش از یک‌صد روز اخیر که این گروه قدرت را در افغانستان در اختیار گرفته، نشانه‌ای از بسترسازی برای مشارکت دیگر گروه‌ها در عرصه قدرت مشاهده نشده و تأکید طالبان بر اداره افغانستان مبتنی بر یک تفکر خاص، هم در داخل این کشور و هم در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی با مخالفت‌ها و واکنش‌های منفی مواجه شده است.»

عسگری مورودی درباره پیامدهای این رویکرد برای طالبان نیز گفت: «در چنین شرایطی که کشورهای غربی و در سطحی وسیع‌تر جامعه جهانی حاضر نیست طالبان را در افغانستان به رسمیت بشناسد، بحران‌های پیش‌روی این گروه در عرصه حکمرانی سبب شده تا طالبان دست نیاز به سمت جامعه بین‌المللی دراز کند. مواجهه طالبان با بحران گرسنگی، فقر و بحران اقتصادی که یکی از مهم‌ترین بخش‌های آن فروپاشی نظام بانکی و کاهش درآمدها و منابع مالی دولت طالبان برای اداره امور افغانستان است، سبب شده تا این گروه بارها و بارها خواستار به رسمیت شناختن خود از سوی جامعه جهانی گردد.»

عسگری مورودی در توضیح این موضوع که جامعه جهانی تا چه زمانی همین رویه را دنبال خواهد کرد، گفت: «به نظر می‌رسد جامعه بین‌المللی دست‌کم تا زمانی که دولتی فراگیر در افغانستان با مشارکت همه اقوام شکل نگیرد حاضر به شناسایی رسمی و همکاری با طالبان نخواهند بود که این مسئله می‌تواند چالش‌های دولت طالبان در مسیر پیش رو را تشدید کند.»

این کارشناس مسائل شبه‌قاره درباره نشست آتی دوحه بین طالبان و نماینده آمریکا و دلایل ازسرگیری این نشست گفت: «بلوکه شدن دارایی‌های افغانستان توسط آمریکا که محدودیت‌های گسترده‌ای برای دولت طالبان در مسیر تأمین کالاهای اساسی وارداتی ایجاد کرده دیگر چالش مهم این گروه محسوب می‌شود که همین مسئله سبب شده تا دولت طالبان در تلاش برای آزاد کردن این دارایی‌ها روند مذاکره با واشنگتن را مجدداً در پیش بگیرد. درواقع طالبان امیدوارند در مذاکرات دوحه بتوانند دولت آمریکا را نسبت به آزادسازی دارایی‌های افغانستان متقاعد کنند.»

عسگری مورودی درباره دیگر چالش‌های پیش‌روی طالبان نیز تأکید کرد: «‌در خصوص بحران‌های اقتصادی ازجمله فقر و گرسنگی و همچنین فروپاشی نظام بانکی در افغانستان هشدارهای نهادهای بین‌المللی برای مردم و دولت طالبان می‌تواند به‌شدت نگران‌کننده باشد. مواجهه بیش از ۲۳ میلیون نفر از مردم افغانستان با خطر گرسنگی چالش بزرگی است که می‌تواند به بحرانی انسانی در این کشور مبدل شود.»

وی با اشاره به اینکه در چنین شرایطی قرار است سومین نشست همسایگان افغانستان به میزبانی پاکستان که با دعوت از نمایندگان دولت طالبان انجام خواهد شد، برگزار شود، افزود: «وجه تمایز نشست سوم همسایگان افغانستان با دو نشست قبلی، حضور طالبان در این نشست در اسلام‌آباد خواهد بود.»

کارشناس مسائل شبه‌قاره در خصوص نگاه پاکستان به تحولات افغانستان توضیح داد: «با توجه به اینکه گفته می‌شود پاکستان برنده تحولات کنونی در افغانستان ازجمله روی کار آمدن طالبان در این کشور است، نشانه‌های دیگری نیز مانند درخواست‌های مکرر مقامات پاکستان برای آزادسازی دارایی‌های افغانستان توسط آمریکا و همچنین تأکید بر لزوم به رسمیت شناختن حاکمیت طالبان در افغانستان بیش از گذشته، تئوری حمایت پاکستان از قدرت گرفتن و استمرار حکومت طالبان در افغانستان را تائید می‌کند. با توجه به اینکه افغانستان دستکم در دو دهه گذشته محیطی رقابتی برای کشورهای مختلف ازجمله رقیب دائمی پاکستان یعنی هند محسوب می‌شده است، در شرایط فعلی اسلام‌آباد خود را برنده تحولات افغانستان می‌داند و به همین دلیل از تمام ابزارهای در اختیار برای پایداری حاکمیت طالبان در افغانستان استفاده می‌کند.»