این تمرین مشترک 10 روزه تحت عنوان «مدافع آهنین» و با همکاری ناوگان پنجم دریایی از فرماندهی مرکزی نیروی دریایی ایالات متحده (ناوسنت) برگزار شد. در این رزمایش، 3 ناو و 2 کشتی جنگی ایالات متحده و همچنین نزدیک به 600 پرسنل نظامی مشارکت داشتند. دریابان کوپر، فرمانده ناوگان پنجم، در تشریح اهداف این رزمایش، از سه موضوع امنیت، مقابله با مین‌های دریایی و دفاع از بنادر نام برد و اظهار کرد که «ما وقتی با یکدیگر کار می‌کنیم قوی‌تر خواهیم بود».

فارغ از ادعای آمریکا برای حفظ امنیت آب‌های بین‌المللی و کشتیرانی آزاد که بخشی از توجیهات آمریکا برای ایجاد نظام‌ها و ساختارهای امنیت دریایی بین‌المللی مانند نهاد بین‌المللی امنیت دریایی موسوم به IMSC است، رزمایش‌های اخیر دارای پیام و اهداف خاصی نیز هست.

 

امارات در آرزوی بازگشت چتر امنیتی ایالات متحده

این روزها امارات که همواره تلاش نموده تا یک هویت تجاری جهانی برای خود ایجاد کند، برخی از گزینه‌های پیش روی خود را پرهزینه و با سرنوشت مبهم می‌بیند. به طور عمومی، امارات از یک طرف، در بعد سیاست‌ها و راهبردهای منطقه‌ای، نمی‌تواند مستقل از عربستان و رقابت این کشور با تهران تصمیم بگیرد؛ و از طرف دیگر، در موضوع دفاعی و امنیتی به چتر امنیتی ایالات متحده در منطقه خود را نیازمند احساس می‌کند. هرچند مانند آنچه در سال گذشته و همزمان با سفر طحنون بن زاید به ایران اتفاق افتاد، گاهی اقدامات مبتنی بر دیپلماسی و گفتگو را نیز در دستور کار خود قرار می‌دهد.

اما در رابطه با موضوع رزمایش دریایی، امارات متحده عربی مقطع زمانی فعالی را پشت سر‌ می‌گذارد. شرکت در رزمایش با یونان در مدیترانه، رزمایش چهارجانبه در دریای سرخ، همچنین رزمایش بزرگ سال گذشته تحت عنوانIMX-CE 2022 که با مشارکت بیش از 60 کشور برگزار شد، در کنار رزمایش روزهای اخیر در خلیج‌فارس، نمونه‌ای از اقدامات امارات در مسیر تقویت آمادگی دفاعی و افزایش ضریب امنیتی است. اما این رزمایش‌ها چقدر در تامین اهداف این کشور موثر هستند؟

در صورت تحقق سناریوی عدم توافق هسته‌ای میان ایران و قدرت‌های بزرگ، نگرانی‌های امنیتی امارات نیز افزایش خواهد یافت. از طرف دیگر به دلیل عدم برابری مولفه‌های قدرت میان تهران و ابوظبی، به احتمال زیاد نیاز این کشور به چتر امنیتی و پشتیبانی دفاعی ایالات متحده دوچندان خواهد شد؛ اما آیا چتر امنیتی ایالات متحده در منطقه می‌تواند دفاع از امارات را تضمین کند و آیا ایالات متحده به مانند تعهدی که در ناتو دارد، نسبت به دفاع از متحدان منطقه‌ای‌اش متعهد است؟

ایالات متحده همزمان با روی کارآمدن دولت جو بایدن، اقدامات خود را در جهت کاهش حضور در منطقه خاورمیانه و تسریع در روند مهار چین در منطقه ایندو-پاسیفیک آغاز کرد. همزمان با کاهش حضور آمریکا در منطقه، چتر امنیتی ایالات متحده در منطقه تضعیف، روند تنش‌زدایی آغاز و منطقه برای یک ترتیبات جدید آماده شد.

البته واشنگتن تلاش می‌نماید با استمرار حضور خود در منطقه آن هم به شکل حداقلی، سیاست حفظ ثبات در خاورمیانه را پیگیری کند، اما موضوع عدم تحقق توافق هسته‌ای با ایران می‌تواند تمامی معادلات دولت بایدن را نقش بر‌آب کند؛ لذا برگزاری اینگونه رزمایش ها می‌تواند ضمن بالابردن توانمندی‌های نظامی، اهداف و پیام خاص خود را نیز داشته باشد، اگرچه اقدامات پرهزینه آمریکا، می‌تواند یک عامل شکست برای جایگاه این کشور، نظم بین‌الملل و رقابت هژمونیک این کشور با چین چالشگر باشد.

بدین ترتیب اگرچه آمریکا همچنان در منطقه حضوری فعال دارد و امارات نیز نیازمند چنین حضوری است، اما به طور کلی، ترجیح دو کشور بر توافقی کم هزینه و مبتنی بر دیپلماسی خواهد بود، برگزاری رزمایش مشترک، نه ضامن ثبات منطقه‌ای و نه تعهدی از سوی واشنگتن برای دفاع از امارات و تضمین امنیت این کشور خواهد بود.