دکتر نایجل گلد دیوس در تحلیلی که اندیشکده مطالعات بین‌المللی انگلیس منتشر کرد، نوشت: در هفته‌های اخیر، ایالات متحده و بریتانیا علنی اعلام کردند که محدودیت‌های استفاده اوکراین از موشک‌های نقطه‌زن غربی را لغو خواهند کرد. این تصمیم به کی‌یف اجازه می‌دهد تا به اهدافی در داخل روسیه حمله کند. اما سفر کایر استارمر، نخست وزیر بریتانیا در 13 سپتامبر به واشنگتن برای بحث در مورد این موضوع، هیچ تغییری در سیاست این کشورها ایجاد نکرد. این ناشی‌گری دو درس در این خصوص می‌دهد که غرب چگونه باید و چگونه نباید از دیپلماسی در خدمت استراتژی خود استفاده کند.

اولین درس این است که علنی شدن بلاتکلیفی جلوی هرگونه ابتکار عملی می‌گیرد. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، هم توانسته است برای یک تصمیم آماده شود و هم سعی‌کند از آن جلوگیری کند. از نظر نظامی، او با انتقال ادوات مهم روسیه به نقاط دورتر از برد موشک‌های غربی از آن‌ها محافظت کرده است. از نظر سیاسی، او تهدید می‌کند که در صورت پیشروی غرب، تنش تشدید خواهد شد.

پوتین انگیزه‌های زیادی برای بیان چنین تهدیداتی دارد. اگر فقط بلوف زده باشد، فقط به فهرست بلندبالایی از تهدیدات توخالی که از زمان تهاجم روسیه در فوریه 2022 داشته، اضافه کرده است، اما اگر موفق شود – همانطور که به نظر می رسد در حال حاضر چنین است – به روسیه و جهان نشان می دهد که با فریبکاری می‌توان ترس غرب از جنگ را در مسیر مهار آن‌ها استفاده کرد.

برخی می گویند که این سؤال پیش می آید: آیا پوتین بلوف می زند یا اگر اوکراین اجازه داشته باشد از سلاح های غربی آن طور که می خواهد استفاده کند، واقعاً روسیه وارد جنگ با غرب می‌شود؟ باید به این ترس پرداخت، نه اینکه آن را نادیده گرفت. در همین حال نباید درباره آن اغراق کرد، زیرا دلایل محکمی وجود دارد که باور کنیم تهدید پوتین معتبر نیست. غرب قبلاً با ارائه تانک‌های مدرن، موشک‌های نقطه‌زن، جت‌های جنگنده و پشتیبانی اطلاعاتی به اوکراین و با پذیرش فنلاند و سوئد در ناتو، از بسیاری از خطوط قرمز آشکار روسیه عبور کرده است. در مقایسه با این اقدامات، آخرین خط قرمز پوتین به طرز عجیبی و با ظرافت مطرح شده است. او استدلال می‌کند که مسئله این نیست که اوکراین «اجازه دارد یا ندارد به اهدافی در خاک روسیه حمله کند »، بلکه این است که پرسنل غربی امکان پرتاب موشک‌های غربی را فراهم آورند.

با این حال، این در اصل رویداد جدیدی نیست، صرفاً ترکیبی از بسیاری از تصمیمات قبلی است. پهپادهای اوکراینی به طور معمول به اهدافی در صدها کیلومتر در داخل روسیه حمله می کنند. موشک‌های غربی مدت‌هاست که سرزمین‌های اشغالی را که روسیه آن را متعلق به خود می‌داند، هدف قرار داده‌اند. در ماه مه، ایالات متحده به اوکراین اجازه داد تا از موشک های HIMARS علیه اهدافی در داخل روسیه استفاده کند. از ماه اوت، نیروهای اوکراینی از سلاح های غربی در خاک روسیه استفاده کرده اند. با این پس‌زمینه، استفاده اوکراین از موشک‌های غربی علیه اهدافی کمی دورتر در روسیه – با حداکثر برد 300 کیلومتری که آن‌ها را نمی‌توان “حمله عمیق” به بزرگترین کشور جهان توصیف کرد – یک گام بی‌اهمیت است.

درس دوم این است که با اجرای دیپلماسی بهتر می‌توان خطری که رویکرد روسیه را در پاسخ به آن تشدید می کند، بیشتر کاهش داد. دیپلماسی، هنر ایجاد معانی و ادراکی است که طرز فکر و عمل دیگران را شکل می دهد. یک دیپلماسی خلاق باید موضوع موشکی را به چهار طریق تنظیم کند. اولاً، کاهش محدودیت‌ها در اوکراین که نتیجه طبیعی و حتی اجتناب‌ناپذیر تصمیم‌های قبلی است – نه پله جدیدی بر روی نردبان تشدید تنش. ثانیاً، موضع اعلام شده پوتین – که مهم این نیست که اوکراین موشک‌های چه کسی را استفاده می‌کند یا در کجا فرود می‌آید، بلکه این است که چگونه برنامه‌ریزی شده‌اند – معنایی ندارد. ثالثاً، غرب همچنان خویشتن‌داری می کند و قوانین بین المللی را رعایت می کند. برخلاف تسلیحات روسیه، موشک‌های غرب فقط دارایی‌های نظامی را هدف قرار می‌دهند، نه مراکز جمعیتی، زیرساخت‌های حیاتی یا آثار فرهنگی.

در نهایت، موشک هایی که پیونگ یانگ به روسیه فرستاده است، تقریباً به طور قطع توسط پرسنل کره شمالی، نه روسیه، عملیاتی می شوند. این دقیقاً همان چیزی است که روسیه مدعی است اگر غرب انجام دهد، یک اقدام جنگی خواهد بود. بنابراین کمک غرب به هدف گیری موشکی پاسخی متقارن خواهد بود، نه تشدید تنش. چنین پیام‌های واضح و قاطعی می‌تواند افکار عمومی غربی را آرام کند، موقعیت روسیه را در بین مخاطبان بین‌المللی بی‌اعتبار سازد و حتی شاید در میان نخبگان ناآرام در داخل روسیه تردید ایجاد نماید.

تصمیمات نظامی باید بی سر و صدا و سریع گرفته شود نه به کندی و علنی. البته، دولت های دموکراتیک در برابر مردم خود پاسخگو هستند و باید اجازه بحث، توضیح تصمیمات و دفاع از سیاست ها را بدهند. اما این بدان معنا نیست که رهبران سیاسی باید در ملاء عام تردید خود را ابراز کنند. در مورد مسائل حساس امنیتی، آنها می توانند به نظرات گوش فرا دهند، در جلسات خصوصی با قانونگذاران آن‌ها را توجیه کنند. در ماه آوریل، ایالات متحده موضع خود را تغییر داد و بدون هیاهو، ATACMS  با برد بلندتر را به اوکراین داد. روسیه این را نه با بیانیه مطبوعاتی، بلکه با حمله ویرانگر به پایگاه هوایی بلبک در کریمه اشغالی متوجه شد. این روش اقدام صحیح است.

واشنگتن هنوز ممکن است نظر خود را تغییر دهد و به اوکراین اجازه دهد تا جنگ را به سمت دشمن خود ببرد. اما این تأخیر خیانتی به اراده‌ای بلاتکلیف است. استراتژی خوب نیازمند دیپلماسی زیرکانه است. نه تنها اتخاذ تصمیم درست، بلکه انجام آن به روش صحیح ضروری است. اجازه دهید دشمن تصمیمات شما را با تأثیرات آن‌ها متوجه شود. ملایم صحبت کنید، چماقی بزرگ به اوکراین بدهید و سپس توضیح دهید که چرا این کار ضروری بود.