آرون دیوید میلر در یادداشتی که وب‌سایت نشریه پولیتیکو آن را منتشر کرد، نوشت: بایدن برای تغییر اساسی این روابط علاقه‌مند نیست، اما می‌خواهد روابط با اسرائیل و عربستان را متوازن سازد، احترام اسرائیل و عربستان به منافع آمریکا را بازگرداند (چیزی که در زمان ترامپ وجود نداشت) و به نتانیاهو و بن سلمان نشان دهد که آن‌ها دیگر محور جهان آمریکا نیستند و باید قبل از اتخاذ هر اقدامی که منافع امریکا را تضعیف کند، دقیق فکر کنند.

واقعیت عجیب این است که اولین سفر خارجی ترامپ به‌عنوان رئیس‌جمهور در مه ‌2017 به عربستان و اسرائیل بود و ریاست جمهوری وی هدیه‌ای برای این دو کشور بوده است. دولت ترامپ کمپین فشار حداکثری علیه ایران به راه انداخت، بیت‌المقدس را پایتخت اسرائیل خواند و سفارت آمریکا را در آنجا افتتاح کرد؛ توسعه شهرک‌سازی‌های اسرائیل را نادیده گرفت؛ حاکمیت اسرائیل بر بلندی‌های جولان را به رسمیت شناخت؛ طرح صلحی ارائه کرد که به‌جز 30 درصد کرانه باختری، همه فلسطین را حتی قبل از آغاز مذاکرات با فلسطینیان به اسرائیل واگذار می‌کرد؛ روابط دیپلماتیکی آمریکا با تشکیلات فلسطین را تضعیف کرد؛ کمک آمریکا به مردم فلسطین را به‌طور چشمگیری کاهش داد و شاید از همه مهم‌تر، برای عادی‌سازی روابط اسرائیل با کشورهای حوزه خلیج [فارس] و دیگر کشورهای عربی تلاش قابل‌توجهی به عمل آورد.

سعودی‌ها نیز وارد عمل شدند. دولت ترامپ برای پیگیری جنگ فاجعه‌بار عربستان در یمن، چک سفیدی در اختیار ریاض قرار داده و عملیات عربستان را با کمک‌های نظامی آمریکا تقویت و تشدید نمود؛ سرکوب داخلی محمد بن سلمان را تائید کرده و بر نقش او در قتل خاشقچی سرپوش گذاشت؛ و علیرغم مخالفت کنگره، فروش تسلیحات به عربستان را تسهیل کرد.

اگر ترامپ اسرائیل و عربستان را در صدر اولویت سیاست خارجی خود قرار داده بود، بایدن ظاهراً به دنبال کاهش اهمیت آن‌هاست. همچنین بایدن می‌خواهد فاصله آمریکا با عربستان را حفظ کند. پیام بایدن صریح است: آمریکا هنوز هم می‌تواند دوست اسرائیل و عربستان باشد اما این دوستی باید در راستای منافع آمریکا باشد. هشدار اولیه بایدن لزوماً برای عربستان و اسرائیل به معنای تغییر چشمگیر در روابط امریکا با آن‌ها نیست و ایجاد تغییر در رفتار آن‌ها نیازمند تأکید و قاطعیت بیشتر رئیس‌جمهور آمریکاست. آمریکا برای فشار بر اسرائیل و عربستان گزینه‌های زیادی در اختیار دارد.

 بایدن اسرائیل را به حل‌وفصل همه‌جانبه مناقشه اسرائیل-فلسطین در راستای قوانین بین‌المللی و مرزهای 1967 فرا خواهد خواند. آمریکا در سازمان ملل در مسائل مربوط به شهرک‌سازی‌های اسرائیل از آن دفاع نخواهد کرد. همچنین بایدن می‌تواند استفاده از منابع مالی آمریکا در شهرک‌سازی اسرائیل را ممنوع ساخته و تصریح کند که هر نوع اقدام اسرائیل برای اشغال سرزمین‌های فلسطین پیامد سختی ازجمله احتمال قطع کمک آمریکا به اسرائیل یا به رسمیت شناختن دولت فلسطینی به دنبال خواهد داشت.

اگر عربستان در توافق جدید هسته‌ای آمریکا با ایران کارشکنی کند، آمریکا گزینه‌های متعددی برای تنبیه عربستان دارد که اعمال تحریم علیه محمد بن سلمان به خاطر قتل خاشقچی، قطع موقت تماس با وی، عدم ممانعت از پیگرد سعودی‌ها در دیوان کیفری بین‌المللی به خاطر جنایات جنگی در یمن و نقض حقوق بشر، توقف فروش سلاح به عربستان و فشار بر سعودی‌ها برای پذیرش گفتگو با تهران در مورد مسائل امنیت منطقه‌ای ازجمله‌ی آن‌هاست.

بعید است که بایدن در قبال اسرائیل یا عربستان به این اقدامات مبادرت کند مگر اینکه رفتار آن‌ها چاره دیگری باقی نگذارد. ریکاوری داخلی اولویت اول رئیس‌جمهور آمریکاست و وی از مسائلی که مانع دست‌یابی به این هدف باشد، اجتناب خواهد کرد.

تقویت روابط آمریکا-فلسطین برای اسرائیل نامطلوب است ازاین‌رو نتانیاهو از اشغال بیشتر سرزمین‌های فلسطین اجتناب خواهد کرد و بایدن هم از او می‌خواهد که از پروژه‌های مهم شهرک‌سازی در کرانه باختری و بیت‌المقدس دست بردارد.

اگر سعودی‌ها در توافق هسته‌ای جدی با ایران کارشکنی نکنند یا سیاست‌هایی منافی منافع آمریکا در منطقه دنبال نکنند، بایدن همان مسیری را دنبال خواهد کرد که قبلاً ترسیم کرده است. بایدن به فشار بر ریاض در مورد حقوق بشر و پایان بخشیدن به جنگ یمن ادامه خواهد داد. گزارش قتل خاشقچی هم در کانون فشارها برای آزادی مخالفان خواهد بود.

جو بایدن انقلابی در سیاست خارجی یا داخلی ایجاد نمی‌کند. به‌عنوان یک دموکرات میانه‌رو، وی به تجدید مدل بیش از تغییر و تحول علاقه‌مند است و این سیاست در قبال عربستان و اسرائیل نیز صادق خواهد بود.

پس از چهار سال روابط یک‌طرفه، بایدن حق دارد که کمی بر شرایط برای روابط متقابل با اسرائیل و عربستان بیفزاید. موفقیت وی مستلزم آن است که از اهرم‌های موجود برای پیشبرد منافع آمریکا استفاده کرده و بداند که نیاز عربستان و اسرائیل به آمریکا بسیار بیشتر از نیاز آمریکا به آن‌هاست.