سارا علوی و مایکل اوهانلون در گزارشی که اندیشکده بروکینگز منتشر کرد، نوشتند: اگر شراکت آمریکا و عراق خاتمه یابد باعث سرافکندگی غم‌انگیزی برای آمریکا خواهد بود.

آمریکا برای حفظ شراکت نزدیک با عراق و کمک به عراقی‌ها در دفاع از خودشان دلایل مهمی دارد. این امر در سال 2014 و زمانی روشن شد که باراک اوباما بعد از جشن خروج تمامی سربازان آمریکایی از عراق در سال 2011 مجبور شد برای مبارزه با داعش دوباره آن‌ها را به عراق برگرداند. اگر این کار انجام نمی‌شد ممکن بود جریانات بزرگ‌تر مهاجرت به اروپا و فراتر از آن رخ دهد و مراکز مهم تولید نفت در نزدیکی خلیج فارس تهدید شوند. امروز هم داعش و سلفی‌های وابسته، حتی با وجودی که دیگر قلمرویی در عراق ندارند، همچنان یک تهدید محسوب می‌شوند.

برای آمریکایی که ترجیح می‌دهد منافع مهم خود در خاورمیانه را بدون اعزام تعداد زیادی از نیروهایش به منطقه حفظ کند، نیاز به داشتن شرکای قوی امری بدیهی است.

در آینده، وجود شفافیت بیش‌تر میان بغداد و واشنگتن در خصوص قواعد تعامل امری حیاتی است. آمریکا باید هرگونه توسل به نیروی نظامی برای دفاع مستقیم یا تعقیب آنهایی که ممکن است نیروهایش را هدف گرفته باشند، محدود کند. هر اقدام دیگری، حتی اگر قابل توجیه باشد (مانند 13 مارس) باید فقط بعد از مشورت و توافق میان دو دولت انجام شود.

همچنین دولت جدید عراق و ناتو باید در خصوص اهداف برنامه آموزشی مشترک شان بازاندیشی کنند. یک هدف مهم باید این باشد که یگان‌های جنگی نباید در مناطق شهری مستقر شوند؛ آن‌ها باید در نواحی روستایی و در اماکنی مستقر شوند که بتوانند تهاجم بیرونی را چه از جنوب باشد، یا شرق یا غرب رفع کنند. موضوعات داخلی باید به عهده پلیس فدرال و آژانس‌های امنیت داخلی گذاشته شود.

 

تدابیر عملی برای تقویت عراق

خدمت سربازی اجباری را می‌توان به عنوان راهی برای غلبه بر تنش‌های فرقه‌ای و ایجاد حس قوی داشتن هویت ملی میان سربازان در نظر گرفت. اتحاد می‌تواند از طریق رد فرقه گرایی، به ویژه وقتی انتصاباتی در مناسب دولتی انجام می‌گیرد، ترغیب شود.

برخی تدابیر می‌تواند فراتر از اقدامات نیروهای امنیتی باشد. به عنوان مثال تصویب قوانین عادلانه در رابطه با هیدروکربن و تقسیم درآمد، به شکلی که به طور مداوم بودجه‌هایی را به سراسر کشور اختصاص دهد، همبستگی را میان تمامی استان‎های عراق تقویت کند.

نرخ بالای بیکاری نیز یک مشکل مهم در این کشور است که علت اصلی بسیاری از اعتراضات سراسری سال گذشته در عراق نیز بود. این مشکل می‌‌تواند به شکل‌های مختلفی رفع شود. خصوصی سازی شرکت‌هایی که در مالکیت دولت قرار دارند، اگر به شکلی عادلانه صورت گیرد، می‌تواند به رفع این مشکل کمک کند؛ به ویژه اگر به کارمندان اجازه داده شود مالک سهام شرکت شوند. آمریکا و دیگران باید برای ارائه کمک از جمله کمک مالی موقت در صورتی که در این روند سودمند باشد، آماده باشند.