فردریک کمپ در مطلبی که شورای آتلانتیک آن را منتشر ساخت، نوشت: شی جین پینگ، رئیس‌جمهور چین که چندی پیش به‌واسطه ویروس بیماری‌زا و کشنده تحت‌فشار منتقدان و دشمنان قرار داشت، اینک موقعیت برتری نسبت به منتقدان و دشمنان ایدئولوژیکی خود پیدا کرده است. برخی بر این نظر بودند که شیوع ویروس کرونا ممکن بود به قیمت از دست رفتن موقعیت فعلی‌اش تمام شود؛ اما چنین به نظر می‌رسد که چین اولین کشوری خواهد بود که به‌سرعت موقعیت خود را تحکیم بخشیده و از بحران همه‌گیری ویروس کرونا رهایی پیدا می‌کند.

آسیب چین از ناحیه شیوع ویروس کرونا ادامه دارد که این بزرگ‌ترین ضربه اقتصادی ‌از انقلاب فرهنگی در سال 1976-1966 است. البته آسیب اقتصادی همراه با خسارت نامعلوم و برآوردنشده به رشد اقتصادی، تولیدات صنعتی و نقش این کشور در زنجیره عرضه جهانی است.

بااین‌حال، شی جین پینگ با سرعت حیرت‌آور از طریق بسته و مشوق مالی، اقتصاد متوقف‌شده کشورش را احیا کرده و نظارت بر کشورش را با فناوری‌های جدید شدیدتر کرده است. او فعالیت‌های تبلیغاتی داخلی و بین‌المللی را افزایش داده و عملیات جهانی برای کمک به سایر کشورها را آغاز کرده است. هم‌زمان، مقامات چین به متحدان آمریکا از توکیو تا رم برای مبارزه با ویروس کرونا کمک می‌کنند.

روزنامه پیپل دیلی چین در خصوص مبارزه با ویروس کرونا اعلام داشت: «درحالی‌که آمریکا برای مقابله با ویروس کرونا دست‌وپا می‌زند، چین می‌تواند شجاعت لازم برای همکاری جهت مبارزه با این ویروس را به نمایش بگذارد».

خبرگزاری شین هوآ چین نیز نوشت که کم و کیف مدیریت بحران مرتبط با شیوع ویروس کرونا در چین بیانگر این امر است که قلب پاک شی جین پینگ همانند قلب یک نوزاد است.

رئیس‌جمهور چین اراده آهنین خود را به نمایش گذاشته است. اخیراً تهدید درگیری‌ها در اطراف تایوان را شدت بخشید. وی هیچ‌گونه حرکتی به سمت استقلال تایوان را برنمی‌تابد. وزارت دفاع تایوان اعلام کرد که هواپیمای جنگی برای دور ساختن جنگنده چینی را به پرواز در آورد.

پیام نه‌چندان در لفافه برای واشنگتن این است: «به تجربه می‌دانیم که ویروس کرونا چه مدت انرژی شما را خواهد گرفت و شما را از تعهدات و الزامات خارجی‌تان منحرف خواهد ساخت. شما همچنین انتخابات بی‌نظم و به‌هم‌خورده‌ای دارید که باید مدیریت کنید. آیا زمان بهتری از حالا برای نشان دادن مزیت‌های سیستم چین به جهان و پذیرش این سیستم وجود دارد؟»

تعامل در تفکر راهبردی بلندمدت با همسایه بسیار دشوار است، وقتی‌که خانه خودتان در حال سوختن است. البته دولت ترامپ دقیقاً باید کاری را انجام دهد که لازم است سیاستمداران نسبت به مخاطرات ژئوپلیتیکی بحران ویروس کرونا بیدار شوند.

رهبری جهانی آمریکا نه‌فقط به‌واسطه قدرت نظامی یا اقتصادی میزان زیادی از پذیرش برخوردار بوده است، بلکه از سوی شرکا به‌عنوان پشتیبان و مدافع بزرگ همراه با منافع مشترک و تشکیل‌دهنده ائتلاف جهانی در موقع لزوم قلمداد می‌شد. این دقیقاً همان نشان از رهبری بود که ویژگی واکنش آمریکا به بحران مالی سال‌های 2009- 2008 بود. حتی همان بحران مالی بخش زیادی از اعتماد جهانی به رهبری مالی آمریکا را از بین برد. سوء مدیریت آمریکا در مهار ویروس کرونا می‌تواند به پایان عصر آمریکا شتاب بخشد.

کورت ام. کمپل و راش دوشی در مقاله‌ای در مجله فارین افرز چنین نوشتند: «چنانچه چین به‌عنوان کشور پیشرو در مبارزه با ویروس کرونا قلمداد شود و آمریکا ناتوان یا بی‌میل در این خصوص به تصویر کشیده شود. این برداشت به‌طور اساسی موقعیت آمریکا را در سیاست و حکومت جهانی و رقابت برای رهبری جهان در قرن 21 تغییر خواهد داد».

نویسندگان مقاله یادشده در ادامه مقاله سودمند و خواندنی خود به ما یادآوری می‌کنند که نظم جهانی ابتدا به‌تدریج تغییر می‌کند و سپس یکجا تغییر می‌کند. آن‌ها همچنین به ما یادآوری می‌کنند که در سال 1956، مداخله ناموفق انگلیس در بحران کانال سوئز به زوال قدرت این کشور تبدیل شد و نهایتاً به حکمرانی انگلیس به‌عنوان قدرت جهانی پایان داد. حال، سیاستمداران آمریکا چگونه از سرنوشت مشابه انگلیس اجتناب خواهند کرد؟

اخیراً در مطلب دیگری نوشتم که ترامپ بجای لغو یک‌جانبه سفر سی‌روزه از اروپا به آمریکا، باید ماده 5 منشور ناتو را برای بار دوم در تاریخ این سازمان فعال می‌کرد. عده‌ای در واکنش به این مطلب گفتند ماده 5 منشور ناتو برای بازداشتن شوروی سابق طراحی شده که حمله به یک عضو حمله به همه اعضای ناتو قلمداد می‌شود. عده‌ای دیگر نیز بر این نظر بودند که فعال‌سازی ماده 5 منشور ناتو مشورت نادرستی است، چراکه واکنش آمریکا را نظامی یا غیرممکن می‎سازد، چراکه ماده 5 منشور ناتو برای واکنش به یک حمله نظامی است.

اما این دو نظر از یک نکته غافل بودند و آن اهمیت نمادین فعال‌سازی ماده 5 منشور ناتو است، همان‌طوری که فعال‌سازی ماده یادشده متعاقب حمله 11 سپتامبر این‌گونه بود. حتی اگر ناتو بتواند چنین اراده‌ای را گرد هم جمع کند، همچنان ناکافی است. آمریکا به‌عنوان رئیس دوره‌ای جی 7، می‌تواند ائتلافی برای مبارزه با ویروس کرونا ایجاد کند که اعضای گروه 7، اتحادیه اروپا، ناتو و چین در این ائتلاف حضورداشته باشند. عدم انجام این کار، مشروعیت آمریکا را به‌عنوان قدرت جهانی بیشتر تضعیف خواهد ساخت. البته موقعیت آمریکا در جهان به‌واسطه جنگ تجاری با متحدان و خروج از پیمان‌های چندجانبه همچون مشارکت ترانس پاسیفیک و موافقت‌نامه تغییرات آب و هوایی آسیب جدی دیده است.

الکساندر ووچیچ، رئیس‌جمهور صربستان به هنگام اعلام وضعیت اضطراری به‌واسطه شیوع ویروس کرونا گفت: «همبستگی اروپایی وجود ندارد و همبستگی اروپایی افسانه‌ای روی کاغذ است. من به برادر و دوستم یعنی شی جین پینگ، رئیس‌جمهور چین باورم دارم و به کمک دولت چین اعتقاد دارم. ما تازه در صحنه‌های آغازین فاجعه شیوع ویروس کرونا هستیم که بدون وقفه ادامه خواهد یافت. بازگشت دوباره چین می‌تواند در این توطئه خوش‌یمن باشد».