وب سایت موسسه «شورای شوراها» وابسته به شورای روابط خارجی آمریکا دیدگاه‌های چند تن از متخصصان اندیشکده‌های مهم جهان درباره تاثیرات منطقه‌ای و جهانی برگزیت را منتشر کرد.

نیکلای فون اوندارزا، عضو موسسه امور بین‌الملل و امنیت آلمان معتقد است: برگزیت از منظر سیاست خارجی اقدامی باخت – باخت است. اگرچه انگلیس همواره با اکراه از سیاست خارجی و همکاری امنیتی اتحادیه اروپا حمایت کرده بود اما در پی برگزیت دسترسی مستقیم به چارچوبی را که تا کنون از آن سود برده بود از دست می‌دهد. اتحادیه اروپا نیز یکی از قدرت‌های نظامی و دیپلماتیک خود و نیز یک عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل را از دست می‌دهد. سه چالش وجود دارد.

اول، برگزیت برخلاف دیگر حوزه‌های سیاست، برای سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپا پیامدهایی فوری خواهد داشت. تا پایان سال 2020، قوانین اتحادیه اروپا در مورد انگلیس اعمال خواهد شد اگرچه این کشور اتحادیه را ترک کرده است. در هر صورت سیاست خارجی اتحادیه اروپا کمتر به قانون و بیش‌تر به هماهنگی دایمی در تمامی سطوح میان نهادهای اتحادیه مربوط می‌شود. به عنوان مثال انگلیس از این هماهنگی برای تسهیل پاسخ اروپا به حمله 2018 به سرگئی اسکریپال استفاده کرد. اما این گزینه دیگر بر روی میز نخواهد بود.

دوم، دولت‌های اتحادیه اروپا و انگلیس در یافتن راههای جدید برای همکاری در اسرع وقت نفع می‌برند. سازوکارهای کشور ثالث که اتحادیه برای کشورهایی نظیر نروژ به کار می‌برد به آنها اجازه مشارکت در عملیات‌ها یا تحریم‌های اتحادیه اروپا را می‌دهند. اما این فرمت برای انگلیس کارایی نخواهد داشت و اتحادیه تمایلی نخواهد داشت به کشوری ثالث دسترسی کامل به روند تصمیم گیری را بدهد.

سوم، وقتی آمریکا و اکثریت اعضای اتحادیه اروپا در خصوص مسائل مهم سیاست خارجی واگرایی داشته باشند انگلیس میان دو قطب کشیده خواهد شد. انگلیس دیگر به عنوان پل ترانس‌آتلانتیک عمل نخواهد کرد و برعکس اغلب مجبور خواهد شد جانب یک طرف را بگیرد. اگرچه توافق تجارت آزاد با آمریکا یک هدف مهم پسابرگزیت برای انگلیس است، این کشور اغلب جانب متحدان اروپایی خود را در مسائل مهم گرفته است. لندن در پی خروج از اتحادیه مذاکرات دشوار تجاری را با بروکسل و واشنگتن آغاز می‌کند و نزاع بر سر نفوذ تشدید و حفظ موضعی متوازن برای انگلیس کاری دشواری خواهد شد.

توماس رینز، مدیر برنامه اروپا در موسسه چتم هاوس می‌گوید: برگزیت جایگاه انگلیس را در جهان تغییر خواهد داد. برگزیت فرصتی برای ارزیابی مجدد فرضیه‌هایی خواهد بود که در چند دهه گذشته سیاست خارجی انگلیس را شکل داد. انگلیس به یک ارزیابی دقیق‌تر از چگونگی حفاظت و ارتقای منافعش در خارج از اتحادیه به شکلی که از نظر بعد و نفوذ واقع گرایانه باشد نیاز دارد.

اولین آجر بنای سیاست خارجی پسابرگزیت باید رابطه کاری جدید با اتحادیه اروپا باشد که همچنان بزرگ‌ترین شریک تجاری این کشور خواهد بود. یک سیاست خارجی عملگرا بخش محوری آن است: همکاری نزدیک در حوزه‌هایی نظیر اجرای قانون و در خصوص مسائلی از جمله تحریم‌ها و تغییرات اقلیمی برای هر دو طرف سودمند خواهد بود. اما ایجاد یک رابطه جامع جدید کاری زمان بر خواهد بود.

استیون بلاکمنز، عضو مرکز مطالعات سیاست اروپای بلژیک معتقد است: اتحادیه اروپا بعد از چند دهه توسعه و یکپارچگی یک عضو خود را از دست داد اما برگزیت تا کنون به انسجام بیش‌تر 27 عضو اتحادیه منجر شده است.

اتحادیه اروپا باید از برگزیت سه درس بگیرد. اول، قدرت در اتحاد است. دوم، وابستگی متقابل را نمی‌توان انکار کرد. سوم، مباحث اتحادیه اروپا در سطح ملی با پیروزی یا شکست روبرو می‌شود.