یوری فریدمن در یادداشتی که پایگاه اینترنتی نشریه آتلانتیک آن را منتشر کرد؛ نوشت: روزهای پایانی هر سال همواره با معرفی رتبه‌بندی‌های گوناگونی همراه است: همچون بهترین کتاب، بهترین فیلم و غیره. تنوع این فهرست‌ها در واشنگتن دی سی روند جدی‌تری دارد. در طی سالیان گذشته، شورای روابط خارجی [آمریکا] از صدها مقام دولتی آمریکا و کارشناسان سیاست خارجی خواسته است تا بحران‌های امنیتی بالقوه را که بیش از همه، آمریکا را در سال بعدی تهدید می‌کند، رتبه‌بندی کنند. معمولاً پاسخ‌دهندگان روی نقاط بحرانی جهان تمرکز می‌کردند، اما به نظر می‌رسد که در سال جاری نیروی بی‌ثبات کننده داخل آمریکا در صدر نگرانی‌ها قرار دارد.

پل استیرز، ناظر نظرسنجی سالانه شورای روابط خارجی آمریکا، اظهار کرده است که «نگرانی‌ها از وضعیت جهان در حال افزایش است و این امر احتمالاً باسیاست‌های دولت ترامپ و با آشوب‌ها و بی‌ثباتی‌های ایجادشده توسط ترامپ در سراسر جهان ارتباط دارد».

استیرز می‌گوید که طی چند سال گذشته، از زمانی که دونالد ترامپ زمام امور را از اوباما به دست گرفته است، آمریکا به‌عنوان یک بازیگر جهانی از یک هویت شناخته شده به یک موجود ناشناخته معروف تبدیل شده است. استیرز به‌عنوان یک کارشناس پیشگیری از تنش‌ها، می‌افزاید: «در ماه‌های نخست دولت ترامپ، برخی امیدوار بودند (بخوانید خیال خام) که وی از نقش آمریکا در جهان و کمک این کشور به صلح و ثبات بین‌المللی حمایت کرده و از کتاب راهنمای دیرینه سیاست خارجی آمریکا پیروی خواهد کرد؛ اما این فرضیه واقعیت نداشت؛ بنابراین، اکنون احتمال رویدادهای غیرمنتظره بیش‌ازپیش بوده و نگرانی ما از چگونگی پیشبرد سیاست آمریکا در آینده افزایش‌یافته است».

استیرز اشاره می‌کند که تعداد مهم‌ترین خطرات در نظرسنجی امسال (که در ماه نوامبر انجام شد) در مقایسه با 11 سال گذشته، دارای سناریوهای بیشتری است. وی معتقد است که سناریوهای خاصی که پاسخ‌دهندگان آن‌ها را در ردیف اول نظرسنجی گنجانده‌اند (سناریوهایی که تأثیر عمده‌ای بر منافع آمریکا داشته و احتمال وقوع آن‌ها در سال 2020 محتمل است)، حاکی از آن است که «اقدامات آمریکا به‌اندازه اقدامات دیگران موجب نگرانی و بلاتکلیفی آن‌ها بوده است».

به‌عنوان‌مثال، خروج نظامی شتاب‌زده ترامپ از سوریه و ترک شرکای کرد آمریکا در جنگ علیه داعش، به همراه مذاکرات صلح گاه‌وبیگاه وی با طالبان افغانستان، احتمالاً به نگرانی‌های پاسخ‌دهندگان از تشدید خشونت در میان جناح‌های مختلف درگیر در جنگ سوریه و افغانستان دامن زده است. درگیری نظامی بین ایران و آمریکا یا متحدان آن نگرانی اصلی دیگری بود که بی‌شک از کارزار فشار حداکثری دولت آمریکا علیه ایران و اقدامات تلافی‌جویانه فزاینده ایران سرچشمه می‌گیرد. پاسخ‌دهندگان این نظرسنجی در مورد بحران آتی شبه‌جزیره کره در صورت شکست مذاکرات هسته‌ای ترامپ با کیم جونگ اون هشدار دادند. آن‌ها همچنین از افزایش مهاجرت از السالوادور، گواتمالا و هندوراس به خاطر شرایط وخیم این کشورها خبر دادند که استیرز این نگرانی را به سیاست دولت ترامپ و «تلاش وی برای ساخت دیوار بین آمریکا و این مشکلات، بدون حل‌وفصل واقعی و ریشه‌ای آن‌ها» نسبت داده است.

حمله سایبری به زیرساخت‌های حیاتی آمریکا، خطر مهم دیگری است که در این نظرسنجی به چشم می‌خورد. اگرچه این خطرات مستقیماً به سیاست ترامپ مربوط نمی‌شوند، اما استیرز از وجود رابطه غیرمستقیم بین آن‌ها خبر می‌دهد. به‌عنوان‌مثال، ترامپ تهدید دخالت خارجی در انتخابات آمریکا را ناچیز جلوه داده، با خروج نیروهای خود از سوریه جنگ علیه داعش را به مخاطره انداخته، در مورد تجارت با چین تنش ایجاد کرده و مایه نگرانی متحدان آمریکا شده است که این مورد آخر باعث گستاخی دشمنان آمریکا نظیر ولادیمیر پوتین و شی جین پینگ [رئیس‌جمهور چین] شده و آن‌ها را به بهره‌برداری از «کاهش حضور و تعامل آمریکا» امیدوار کرده است.

استیرز از یک گزارش جداگانه شورای روابط خارجی [آمریکا] دریافته است که ترامپ در سه سال نخست ریاست جمهوری خود 14 بحران سیاست خارجی را پشت سر گذاشته است که از متوسط دوره چهارساله ریاست جمهوری از سال 1989 به بعد یک مورد کمتر بوده است. این در حالی است که ترامپ برخلاف روسای جمهور قبلی وارد جنگ جدیدی نشده است. بااین‌وجود، استیرز معتقد است که این شرایط امور را نمی‌توان صرفاً با خودداری ترامپ از به‌کارگیری نیروی نظامی توضیح داد. جرج اچ دبلیو بوش در دوره اول ریاست جمهوری خود با حمله صدام حسین به کویت، بیل کلینتون با جنگ‌های یوگسلاوی، جرج دبیلو بوش با حملات تروریستی یازده سپتامبر و باراک اوباما با بهار عربی و پیامدهای فاجعه‌بار آن مواجه شدند اما به گفته استیرز، ترامپ هنوز با بحرانی مواجه نشده است که «تهدیدی آشکار علیه منافع آمریکا تلقی شده و اعزام نیروی نظامی قابل‌توجه آمریکا در بخش جدیدی از جهان را ضروری سازد». بااین‌وجود، نتایج نظرسنجی امسال گویای آن است که این آزمون احتمالاً در راه است.