پنجمین انتخابات پارلمانی رژیم‌صهیونیستی در چهار سال گذشته درحالی برگزار شد که «حزب لیکود» به رهبری «بنیامین نتانیاهو» توانست با کسب کرسی‌های بیشتر، پیروز این دور از انتخابات شود. براساس آرای شمرده شده، متحدان و احزاب متمایل به ائتلاف نتانیاهو ۶۹ کرسی به دست آوردند. ائتلاف مقابل به رهبری لاپید نخست وزیر فعلی نیز در مجموع ۴۷ کرسی را از آن خود کرد.

نتانیاهو پیش از این اعلام کرده بود از طریق ائتلاف با حزب «صهیونیست مذهبی» و حزب «ارتدوکس شاس» و «یهودیت توراتی»، دولت یک‌دست و کاملاً راستگرا تشکیل خواهد داد.

موفقیت راست‌گرایان افراطی در این دور از انتخابات نه بر اثر کارزار‌ها و تبلیغات انتخاباتی که عمدتاً ناشی از گسترش فضای «راست‌گرایی» در ابعاد سیاسی و اجتماعی در فلسطین اشغالی است که روند بازگشت مجدد این طیف تندرو به رهبری نتانیاهو به قدرت را هموار می‌کند.

گسترش افراط‌گرایی در سال‌های اخیر در رژیم‌صهیونیستی در حدی است که در روزهای منتهی به انتخابات، «ایتمار بن غفیر» عضو کنست که به نژادپرستی، خشونت‌گرایی و نفرت تمام‌عیار از اعراب و فلسطینی‌ها معروف است، چهره نخست فضای انتخاباتی بود و از نظر کسب کرسی‌های کنست، در مرتبه سوم قرار دارد! فردی که از هم‌اینک سهم‌خواهی خود را شروع کرده و قطعاً «پاشنه‌آشیل» کابینه احتمالی نتانیاهو خواهد بود.

در خصوص پیامدهای داخلی و خارجی پیروزی لیکود و سایر جریان‌های همسو در انتخابات کنست، تحلیل‌های مختلفی مطرح است؛ برخی با نادیده گرفتن فضای داخلی سرزمین‌های اشغالی، تسهیل روند بازگشت نتانیاهو به قدرت را ناشی از تقویت سیاست‌های ضدصهیونیستی جبهه مقاومت ارزیابی می‌کنند. در همین حال قدرت‌یابی مجدد راستگرایان افراطی در رژیم‌صهیونیستی را هم به ضرر ایران و جبهه مقاومت می‌پندارند.

اما نکته قابل تأمل اینکه محافل سیاسی و رسانه‌ای ضدمقاومت در سطح منطقه و بین‌الملل تأکید دارند که بازگشت نتانیاهو به قدرت، باعث تقویت فشارها علیه ایران و مقاومت اسلامی، کاهش قدرت چانه‌زنی جمهوری اسلامی ایران در سیاست خارجی، شکست مذاکرات احیای برجام و سایر مذاکرات منطقه‌ای و تکمیل اجماع‌سازی علیه ایران خواهد شد!

این درحالی است که نتانیاهو در 12 سال نخست وزیری خود که طولانی‌ترین دوره نخست‌وزیری یک فرد در رژیم‌صهیونیستی بود، هر آنچه در توان داشت و لازم بود را برای مقابله با ایران و مقاومت اسلامی به کار گرفت اما نتوانست به اهداف و نتایجی که در پی آن بود دست پیدا کند!

جمهوری اسلامی ایران از یک «راهبرد پایدار» و «تغییرناپذیر» در مواجهه و مقابله با رژیم‌صهیونیستی برخوردار است. نتایج صندوق رأی در رژیم‌صهیونیستی نیز هیچ تأثیری در تغییر و بازنگری راهبرد مذکور ندارد. ضمن اینکه درعمل، میان چهره‌ها، جریان‎ها و احزاب اسرائیلی هم در رویکرد مقابله با جمهوری اسلامی ایران تفاوتی نیست.

البته ایران نسبت به تحولات درونی سرزمین‌های اشغالی بی‌تفاوت یا بی‌اعتنا نیست، بلکه اشراف کامل بر آن دارد. ضمن اینکه متناسب با اقتضائات و شرایط جدید، رویکردها و سیاست‌های ضدصهیونیستی خود را به روز می‌کند. بنابراین راهبرد جمهوری اسلامی ایران در قبال رژیم‌صهیونیستی کاملاً روشن است و هرگز تابع انتخابات، کابینه‌ها و … در رژیم‌صهیونیستی نیست.

اما در اینجا یک نکته قابل تأمل وجود دارد؛ پیروزی افراد و احزاب افراطی و راستگرا در انتخابات کنست، اساساً حاکی از غلبه «بحران» و «افراط‌گرایی» در فلسطین اشغالی است که به چیزی جز تقویت فضای «ناامنی و بی‌ثباتی» منتهی نمی‌شود.

نتانیاهو «مولود» فضای بحران و ناامنی است که به‌دلیل عملکرد سلاح‌های مقاومت فلسطینی، به‌ویژه در یک سال اخیر در فلسطین اشغالی گسترش یافته است. این نشان می‌دهد که امنیت آن‌هم در شرایطی‌که حتی دولت بایدن تمام قد در کنار تل‌آویو ایستاده است و برخی رژیم‌های سازشکار عربی دست دوستی با این رژیم نژادپرست داده‌اند، تأمین نشده و همچنان مسئله اول ساکنان صهیونیستی اراضی اشغالی است!

بازگشت نتانیاهو به قدرت، در وهله نخست زنگ خطری برای رژیم‌صهیونیستی است، چراکه مانند چرخه بازتولید بحران در فلسطین اشغالی عمل خواهد کرد؛ با توجه به رویکردهای شدید ضدفلسطینی و نژادپرستانه‌ راستگرایان افراطی مانند نتانیاهو یا «بن غفیر» که بدون توجه به حساسیت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی به گسترش شهرک‌های یهودی‌نشین در بیت‌المقدس، الحاق کرانه باختری، نقض معاهدات دوجانبه و مسائلی از این دست اعتقاد راسخ دارند، تحریک و تشدید گسل‌های امنیتی و نظامی در فلسطین اشغالی دور از انتظار نیست؛ مسئله‌ای که آسیب‌پذیری و تضعیف رژیم‌صهیونیستی را تشدید خواهد کرد.

«دان حالوتس» رئیس اسبق ستاد ارتش رژیم‌صهیونیستی پیش از انتخابات در اظهاراتی گفته بود «زمانی که بن غفیر برای اجرای افکار خود اقدام نماید شاهد آغاز جنگ داخلی خواهیم بود!»